Najbardziej śmiercionośny pożar w Stanach Zjednoczonych od ponad wieku całkowicie zniszczył historyczne miasteczko wielorybnicze Lahaina na hawajskiej wyspie Maui. Pochłonął 97 potwierdzonych ofiar śmiertelnych, a 31 osób nadal uznaje się za zaginione. Firma Hawaiian Electric Company poinformowała, że pożar wybuchł wczesnym rankiem 8 sierpnia 2003 roku, prawdopodobnie zrywając linie energetyczne pod wpływem silnego wiatru. Jednak linie energetyczne w West Maui były odcięte od zasilania przez ponad sześć godzin, zanim w okolicach Lahainy wybuchł drugi popołudniowy pożar, prawdopodobnie będący rozgorzeniem pierwotnego pożaru, który zdaniem władz został opanowany. Ogień schodził po suchych zboczach wzgórz w kierunku 13-tysięcznej osady, która niegdyś była stolicą hawajskiego królestwa. Brak syren alarmowych i komunikatów tekstowych, w połączeniu z tylko jedną otwartą drogą przez miasto, zmusił wielu do próby przeczekania burzy pożarowej na pobliskich wodach oceanu, podczas gdy łodzie w porcie płonęły. System alarmowy 911 zawiódł, a hydranty wyschły, pozostawiając w Lahainie jedynie zwęglone szczątki budynków i samochodów.
Jednym z zagadnień, które prawdopodobnie zostaną zbadane, jest to, czy zewnętrzna instalacja tryskaczowa mogłaby powstrzymać pożar, minimalizując ogromne straty w ludziach i mieniu. Takie systemy istnieją od ponad wieku i w wielu przypadkach okazały się skuteczne. Na przykład, zewnętrzna instalacja tryskaczowa została zainstalowana w Old Faithful Inn w Parku Narodowym Yellowstone w 1947 roku i przypisuje się jej uratowanie zabytkowego drewnianego budynku przed pożarem North Fork, który ogarnął okolice zajazdu w 1988 roku.
Chociaż zasoby wody potrzebne do zewnętrznych systemów ochrony są duże, instalacje w nadmorskich miejscowościach, takich jak Lahaina, mogłyby polegać na tej samej technice, która jest tradycyjnie stosowana w systemach zraszaczy na statkach wycieczkowych. W takiej sytuacji niewielki, automatycznie dostępny zapas wody słodkiej może być uzupełniany wodą morską ze skrzyni rozlewniczej w razie awarii. Pojawiają się jednak również wątpliwości dotyczące skuteczności systemów wodnych w warunkach silnego wiatru. Rozwój układu wysokiego ciśnienia na północ od wyspy w połączeniu z huraganem niskiego ciśnienia na południe od wyspy spowodował porywy wiatru przekraczające 97 km/h w momencie pożaru w Lahainie.
Wiele małych firm oferuje obecnie instalację systemów zraszaczy na wypadek pożarów lasów w zachodniej części Stanów Zjednoczonych, podczas gdy firmy w Australii sprzedają „systemy zraszaczy na wypadek pożarów buszu”. Wiele z tych systemów opiera się na wykorzystaniu obrotowych zraszaczy do pielęgnacji trawników i może być aktywowanych ręcznie, zdalnie lub automatycznie za pomocą detekcji promieniowania ultrafioletowego.
NFPA, w ramach programu „Firewise USA”, którego celem jest zmniejszenie ryzyka pożarów lasów, opublikowała jednostronicową broszurę informacyjną zatytułowaną „Zewnętrzne systemy zraszaczowe”. Opracowana we współpracy ze Służbą Leśną USDA, Departamentem Spraw Wewnętrznych USA i Krajowym Stowarzyszeniem Leśników Stanowych, broszura informuje, że oceny przeprowadzone po pożarze wykazały, że zewnętrzne systemy zraszaczowe mogą skutecznie pomóc domom przetrwać pożar, ale ostrzega, że nadal istnieją potencjalne problemy:
- Zapas wody może być potrzebny na okres do 8 godzin
- Skuteczność systemu jest wątpliwa, jeśli w sąsiednim domu pali się nadmierne ciepło promieniowania i możliwe jest narażenie na kontakt
- Chociaż systemy te można aktywować ręcznie lub za pomocą urządzenia automatycznego, nie ustalono, czy systemy te są w stanie aktywować się na podstawie ekspozycji na żar, a żar może być przenoszony nawet na milę od czoła płomienia.
- Najgroźniejsze pożary lasów występują podczas silnych wiatrów, które mogą mieć wpływ na rozprowadzanie kropel wody
W związku z tym w arkuszu informacyjnym NFPA zaleca się, aby zewnętrzne instalacje zraszające traktować wyłącznie jako uzupełnienie już sprawdzonych strategii ograniczających ryzyko, obejmujących redukcję potencjalnych paliw wokół domu, usuwanie zanieczyszczeń z dachu i rynien oraz stosowanie niepalnych i odpornych na zapłon materiałów budowlanych i konstrukcji.
Chociaż w publikacji zasugerowano, że lokalne straże pożarne mogą mieć sugestie, jak ograniczyć zużycie wody, gdy system jest zasilany z miejskiej sieci wodociągowej, nie wzięto pod uwagę możliwości, że właściciele domów nie będą mogli instalować systemów, które uszczuplałyby marginalne zasoby publiczne w przypadku pożaru lasu, zwłaszcza na obszarach wiejskich.
Uwaga: Link do zdjęć satelitarnych Banyan Court Park i innych obszarów Lahainy, wykonanych przed i po pożarze, można znaleźć tutaj: