Podaj swój adres e-mail, aby pobrać pełną wersję przewodnika.
E-mail CAPTCHA
Prowadząc szeroko zakrojone badania w celu opracowania dokumentu IFSA „Przewodnik po promowaniu automatycznych systemów tryskaczowych: Mapa drogowa dla rzecznictwa”, polegaliśmy na nieformalnej grupie doradczej złożonej z międzynarodowych rzeczników systemów tryskaczowych. Jednym z zadań, o które ich poprosiliśmy, było uszeregowanie 10 popularnych strategii mających na celu zwiększenie wykorzystania automatycznych systemów tryskaczowych.
W ich rankingu bezpośrednie przepisy nakazujące stosowanie zraszaczy zajęły czwarte miejsce – 6,5 na 10, gdzie 10 oznaczało najwyższą skuteczność, a 1,0 najmniejszą. Ulgi podatkowe dla właścicieli nieruchomości, które również wymagałyby działań legislacyjnych, zajęły dopiero ósme miejsce z oceną (4,2 na 10). Różnica może wynikać z faktu, że koncepcja i zastosowanie ulg podatkowych nie są znane w wielu częściach świata.
Nakazy dotyczące zraszaczy w drodze ustawodawstwa
Obowiązek stosowania tryskaczy przeciwpożarowych jest często wprowadzany w związku z tragicznymi pożarami, które wywołują społeczne zapotrzebowanie na zmiany. Znaczącym przykładem jest niedawny pożar Grenfell Tower w Londynie w 2017 roku, w którym zginęły 72 osoby. Oburzenie opinii publicznej skłoniło rząd Wielkiej Brytanii do przeglądu polityki bezpieczeństwa pożarowego, co ostatecznie doprowadziło do powstania dwóch ważnych aktów prawnych: „Ustawy o bezpieczeństwie pożarowym” i „Ustawy o bezpieczeństwie budynków”, obie wprowadzone w 2021 roku. Zaktualizowane wytyczne dotyczące bezpieczeństwa pożarowego nałożyły również obowiązek stosowania tryskaczy w nowych budynkach mieszkalnych o wysokości powyżej 11 metrów w Anglii. Szkocja podjęła bardziej zdecydowane działania, wymagając instalacji tryskaczy we wszystkich nowych budynkach mieszkalnych i mieszkaniach socjalnych. Walia już wcześniej wprowadziła obowiązek stosowania systemów tryskaczowych we wszystkich nowych domach.
Pożar klubu nocnego Station Nightclub w stanie Rhode Island (USA) w 2003 roku, który pochłonął 100 ofiar, doprowadził do szybkiej zmiany przepisów poprzez uchwalenie „Comprehensive Fire Safety Act of 2003”. Ustawa ta wymagała instalacji tryskaczy we wszystkich istniejących klubach nocnych o pojemności powyżej 150 osób, zakazała pirotechniki w pomieszczeniach zamkniętych, przyjęła Jednolity Kodeks Przeciwpożarowy NFPA (NFPA 1) i Kodeks Bezpieczeństwa Życia (NFPA 101) oraz zniosła wyłączenia dotyczące instalacji tryskaczy w starszych budynkach. Wzmocniła również uprawnienia inspektorów przeciwpożarowych w zakresie egzekwowania przepisów.
Te przykłady pokazują, jak tragedie pożarowe mogą prowadzić do istotnych zmian w przepisach, które podnoszą rolę tryskaczy przeciwpożarowych w bezpieczeństwie publicznym. Ukierunkowane działania legislacyjne – zwłaszcza w odniesieniu do konkretnych obiektów o wyraźnym ryzyku – mogą przyspieszyć wdrażanie przepisów i poprawić standardy ochrony przeciwpożarowej. Obniżenie progów wymaganych instalacji tryskaczowych poprzez zaktualizowane przepisy modelowe stanowi zarówno pragmatyczne, jak i strategiczne rozwiązanie dla rzeczników bezpieczeństwa pożarowego.
Czasami stany i miasta opracowują własne przepisy i rozporządzenia dotyczące tryskaczy, nie stosując tradycyjnej metody zaostrzania przepisów przeciwpożarowych lub budowlanych. Kiedy miasto to robi, okoliczne społeczności często idą w jego ślady, aby nie tracić czasu na rozpoczynanie wszystkiego od nowa, skoro prace przygotowawcze zostały już wykonane. W 1981 roku amerykańska Agencja Bezpieczeństwa Narodowego (NFSA) opublikowała przewodnik legislacyjny dotyczący opracowywania przepisów dotyczących tryskaczy przeciwpożarowych, który zawierał liczne przykłady rozporządzeń przyjętych przez poszczególne społeczności w celu zmiany istniejących przepisów lub po prostu wprowadzenia wymogu kompleksowej ochrony tryskaczowej.
Aby zapoznać się z niektórymi z tych rozporządzeń, wpisz swój adres e-mail po lewej stronie i pobierz pełną wersję „Przewodnika po promowaniu automatycznych systemów tryskaczowych: Mapa drogowa dla działań rzeczniczych”. Po pobraniu Przewodnika zapoznaj się z Załącznikiem A.2, w którym znajdziesz przykłady rozporządzeń przyjętych przez poszczególne społeczności.
Miasto San Clemente w Kalifornii jest doskonałym przykładem tego, jak wiele innych miast przyjęło ten obowiązek ustawodawczy. W 1979 roku, dzięki zaangażowaniu szefa straży pożarnej i licznym demonstracjom, San Clemente jako pierwsze wprowadziło obowiązek instalowania zraszaczy we wszystkich nowych domach. W ciągu następnych 20 lat 150 kalifornijskich społeczności przyjęło podobne rozporządzenia, torując drogę do wprowadzenia obowiązku w całym stanie w 2010 roku, wspieranego zarówno przez straż pożarną, jak i deweloperów. Pomimo obaw, że wymóg instalowania zraszaczy utrudni rozwój, w Kalifornii wybudowano ponad 130 000 domów jednorodzinnych i 150 000 budynków wielorodzinnych w ciągu pierwszych trzech lat po wejściu w życie ustawy w 2011 roku, co dowodzi, że bezpieczeństwo pożarowe i rozwój budownictwa mieszkaniowego mogą iść w parze.
Działania legislacyjne są czasami motywowane dumą obywatelską, ponieważ żadna jurysdykcja nie chce uchodzić za przestarzałą. W 1999 roku przedstawiciele NFSA zeznawali przed Radą Miasta Nowego Jorku na temat potrzeby instalowania tryskaczy przeciwpożarowych w wieżowcach mieszkalnych. Chociaż miasto było liderem w latach 70. XX wieku dzięki Ustawie Lokalnej nr 5 dla budynków biurowych, jego prawo budowlane nie nadążało za nowoczesnymi standardami dotyczącymi tryskaczy, szczególnie w przypadku wieżowców mieszkalnych. NFSA podkreśliła, że Nowy Jork pozostaje w tyle za innymi miastami, co zostało nagłośnione przez media. Wynikająca z tego presja doprowadziła do szybkiego uchwalenia Ustawy Lokalnej nr 10, która wymagała instalacji tryskaczy we wszystkich nowych budynkach mieszkalnych z czterema lub więcej lokalami. Ponadto istniejące budynki poddawane gruntownym remontom musiały zostać wyposażone w tryskacze. Ta sprawa ilustruje, jak powiązanie działań na rzecz bezpieczeństwa pożarowego z tożsamością obywatelską – i podkreślenie względnego opóźnienia miasta – może skutecznie napędzać zmiany w polityce.
Ustawodawstwo dotyczące planowania społeczności z wykorzystaniem zraszaczy
Oprócz rozporządzeń nakazujących instalację zraszaczy w zależności od wielkości budynku, sposobu jego użytkowania lub obciążenia użytkowników, takich jak kodeks modelowy, niektóre regulacje przyjęły szersze podejście, uwzględniając strategie planowania społeczności i oferując zachęty mające na celu zachęcenie do instalowania zraszaczy.
Jedno z przykładowych rozporządzeń zawartych w Załączniku A.2 do „Przewodnika po promowaniu automatycznych systemów tryskaczowych: Mapa drogowa dla rzeczników”, który można pobrać, pochodzi z końca lat 70. XX wieku i zostało wydane przez miasto San Buenaventura (Ventura) w Kalifornii. Przed rozporządzeniem znajduje się raport zatytułowany „Kontrola kosztów ochrony przeciwpożarowej w mieście San Buenaventura”, sporządzony przez komendanta miejskiej straży pożarnej w ramach szerszego planu ochrony przeciwpożarowej dla społeczności.
Rozporządzenie nakazuje instalację systemów tryskaczowych we wszystkich budynkach o łącznej powierzchni użytkowej powyżej 464 m² (5000 stóp kwadratowych). Stanowi ono dobry przykład skutecznego przedstawiania lokalnych organów samorządowych proponowanych przepisów dotyczących instalacji tryskaczowych. Uznając, że opór wobec takich nakazów w dużej mierze wynikał z dezinformacji, komendant straży pożarnej aktywnie zajął się powszechnymi obawami i włączył rozporządzenie do szerszego, strategicznego planu bezpieczeństwa pożarowego w społeczności.
Jedną z pierwszych społeczności, która w 1961 roku wykorzystała systemy zraszaczy przeciwpożarowych jako główne narzędzie w swoim planie zagospodarowania przestrzennego, było miasto Fresno w Kalifornii. Poważny pożar w centrum miasta skłonił szefa straży pożarnej do zaproponowania, aby wszystkie sklepy detaliczne o powierzchni powyżej 929 m² (10 000 stóp kwadratowych) były chronione automatycznymi systemami zraszaczy. Rozporządzenie z tego roku było kilkakrotnie udoskonalane, ostatecznie nakazując modernizację wszystkich istniejących budynków w centralnej dzielnicy biznesowej o powierzchni powyżej 464 m² (5000 stóp kwadratowych) i wyposażenie ich w systemy zraszaczy, bez żadnych wyjątków. Ponieważ wszystkie nowe budynki również miały być wyposażone w systemy zraszaczy, do 1981 roku 95% powierzchni użytkowej w centralnej dzielnicy biznesowej Fresno zostało wyposażone w systemy zraszaczy.
Przepisy mogą również promować, a nie nakazywać, stosowanie tryskaczy poprzez zachęty. Amerykańska federalna ustawa o bezpieczeństwie pożarowym hoteli i moteli z 1990 roku nałożyła na stany obowiązek identyfikacji hoteli spełniających określone normy bezpieczeństwa pożarowego, w tym tryskaczy w budynkach powyżej trzech pięter. Stworzono ogólnokrajową listę, którą udostępniono agencjom federalnym, zachęcając pracowników do zatrzymywania się wyłącznie w obiektach spełniających wymogi. To podejście wykorzystało federalną siłę nabywczą do promowania dobrowolnego wdrażania środków bezpieczeństwa pożarowego bez nakładania bezpośrednich nakazów.
Ulgi podatkowe dla zraszaczy poprzez ustawodawstwo
Innym przykładowym aktem prawnym przedrukowanym w Załączniku A.2 do „Przewodnika po promowaniu automatycznych systemów tryskaczowych: Mapa drogowa dla rzeczników” jest ustawa Alaska House Bill 648, podpisana przez Gubernatora Alaski w 1980 roku. Ustawa ta przyznawała ulgi podatkowe właścicielom nieruchomości, którzy zainstalowali zatwierdzone systemy ochrony przeciwpożarowej.
Jednym z najważniejszych i najbardziej znanych aktów prawnych oferujących ulgi podatkowe na instalację systemów tryskaczowych w USA jest ustawa Fire Sprinkler Incentive Act (FSIA). Została ona wprowadzona po pożarze klubu nocnego Station w 2003 roku i miała na celu zachęcenie właścicieli nieruchomości do modernizacji budynków za pomocą systemów tryskaczowych, oferując im znaczne korzyści podatkowe. Wcześniej instalacje tryskaczowe były traktowane jako długoterminowe inwestycje kapitałowe, z odliczeniami rozłożonymi na okres od 27,5 do 39 lat. Sytuacja ta uległa zmianie wraz z nowelizacją amerykańskiego kodeksu podatkowego z 2017 roku, która umożliwiła małym firmom odliczenie do 1 miliona dolarów w pierwszym roku na kwalifikujące się inwestycje, w tym instalacje tryskaczowe. Dzięki ustawie CARES z 2021 roku firmy każdej wielkości mogły w pełni odliczyć koszty instalacji tryskaczowej, jeśli sprzęt został oddany do użytku między wrześniem 2021 roku a styczniem 2023 roku. Ta seria zmian legislacyjnych oznaczała istotną zmianę w stosowaniu ulg podatkowych w celu poprawy bezpieczeństwa pożarowego poprzez wprowadzenie systemów tryskaczowych.
Zapraszamy do śledzenia kolejnego wpisu na blogu z tej serii, opartego na Przewodniku. Omówi on treść rozdziału dziewiątego, „Obniżanie kosztów systemu dzięki standardom instalacji”.
Aby uzyskać więcej informacji na temat strategii promujących szersze wykorzystanie automatycznych systemów tryskaczowych, wprowadź powyżej swój adres e-mail, aby pobrać pełną wersję „Przewodnika po promowaniu automatycznych systemów tryskaczowych: Mapa drogowa działań rzeczniczych”.