هر بار که خانه‌ای می‌سوزد، کسی تاوان می‌دهد. گاهی اوقات این خانواده است که همه چیز خود را از دست می‌دهد. گاهی اوقات یک شرکت بیمه. اغلب این مالیات‌دهندگان هستند که از طریق بودجه‌های آتش‌نشانی، خدمات اورژانسی، امدادرسانی در زمان بلایای طبیعی و هزینه‌های کند بازسازی یک جامعه، خسارت را جبران می‌کنند. سوال این نیست که آیا آتش‌سوزی پرهزینه است یا خیر. ما می‌دانیم که هست. سوال واقعی این است: چرا ما هنوز با آن به عنوان چیزی که پس از وقوع مدیریت می‌کنیم، رفتار می‌کنیم، نه چیزی که از همان ابتدا از آن جلوگیری می‌کنیم؟
هزینه واقعی آتش‌سوزی مسکونی
آتش‌سوزی‌های مسکونی نسبت به هر نوع آتش‌سوزی ساختمانی دیگری، باعث مرگ و میر، جراحات و خسارات مالی بیشتری می‌شوند. تنها در ایالات متحده، آتش‌سوزی‌های خانگی سالانه بیش از ۲۵۰۰ نفر را می‌کشد و ده‌ها هزار نفر دیگر را زخمی می‌کند. خسارات اقتصادی ناشی از آن سرسام‌آور است - خسارات مستقیم به اموال، هزینه‌های واکنش اضطراری، مراقبت‌های پزشکی، آوارگی و از دست دادن بهره‌وری سالانه به میلیاردها دلار می‌رسد.
اما این اعداد تنها بخشی از داستان را روایت می‌کنند. پشت هر آماری، خانواده‌ای آواره از خانه خود، کودکی که یکی از والدین خود را از دست داده یا محله ای که هرگز به طور کامل بهبود نیافته است، قرار دارد. هزینه انسانی آتش سوزی مسکونی غیرقابل اندازه گیری است - و تا حد زیادی قابل پیشگیری است.
در سراسر جهان، دولت‌ها و شرکت‌های بیمه شروع به پرسیدن سوال سخت‌تری کرده‌اند: با سرمایه‌گذاری هوشمندانه‌تر در پیشگیری از آتش‌سوزی، چه مقدار از این هزینه‌ها قابل اجتناب است؟ پاسخ، بارها و بارها، به یک راه‌حل اثبات‌شده اشاره دارد - آب‌پاش‌های خودکار آتش‌نشانی.
«آب‌پاش‌های آتش‌نشانی خطر مرگ در آتش‌سوزی خانه را حدود ۸۳ درصد کاهش می‌دهند. آنها همچنین خسارت مالی را تقریباً ۷۰ درصد کاهش می‌دهند.»
آب‌پاش‌ها کار می‌کنند - شواهد واضح است
طبق گزارش انجمن ملی حفاظت در برابر آتش‌سوزی (NFPA)، اسپرینکلرهای آتش‌نشانی خودکار، خطر مرگ در آتش‌سوزی منازل را حدود ۸۳٪ کاهش می‌دهند. آنها همچنین تقریباً ۷۰٪ از خسارات مالی را کاهش می‌دهند. تقریباً در هر موردی که سیستم اسپرینکلر وجود دارد و طبق طراحی عمل می‌کند، آتش قبل از رسیدن آتش‌نشانان کنترل یا خاموش می‌شود.
اسپرینکلرها نه تنها جان انسان‌ها را نجات می‌دهند، بلکه بار وارده بر ادارات آتش‌نشانی، بیمارستان‌ها، سیستم‌های بیمه و بودجه‌های دولتی برای مقابله با بلایای طبیعی را نیز کاهش می‌دهند. وقتی آتش‌سوزی خانه به سرعت مهار شود، هزینه‌ها کم می‌ماند. وقتی مهار نشود، هزینه‌ها در کل جامعه پخش می‌شوند.
با وجود این، اکثر خانه‌ها در سراسر جهان - از جمله در کشورهای با درآمد بالا - هنوز بدون آب‌پاش ساخته می‌شوند. این یک مشکل فناوری نیست. سیستم‌های آب‌پاش مسکونی دهه‌هاست که در دسترس هستند. این یک مشکل سیاست‌گذاری است و مشکلی است که دولت‌ها قدرت رفع آن را دارند.
ایالات متحده الگویی شایسته مطالعه ارائه می‌دهد
یکی از دلگرم‌کننده‌ترین تحولات سیاسی در سال‌های اخیر از ایالات متحده ناشی شده است. از طریق قانون کاهش مالیات و مشاغل، صاحبان املاک تجاری اکنون می‌توانند از مشوق‌های مالیاتی فدرال برای نصب سیستم‌های آب‌پاش آتش‌نشانی استفاده کنند - که هزینه‌های اولیه را کاهش یا حتی حذف می‌کند. انجمن ملی آب‌پاش آتش‌نشانی (NFSA)، که در کنار شرکای خدمات آتش‌نشانی از جمله انجمن بین‌المللی روسای آتش‌نشانی، انجمن بین‌المللی آتش‌نشانان و انجمن ملی حفاظت در برابر آتش فعالیت می‌کند، سال‌ها برای این تغییر تلاش کرد. استدلال آنها ساده بود: اگر می‌خواهیم ساختمان‌های بیشتری محافظت شوند، باید انجام کار درست را آسان‌تر و مقرون‌به‌صرفه‌تر کنیم.
این درس فقط مربوط به قانون مالیات نیست. بلکه در مورد این است که چگونه دولت‌ها می‌توانند با جذاب کردن سرمایه‌گذاری‌های ایمنی در برابر آتش‌سوزی از نظر مالی، رفتار را شکل دهند. وقتی هزینه مانع اصلی پذیرش است، انگیزه‌ها نقش تعیین‌کننده‌ای دارند. این رویکرد شایسته توجه جدی دولت‌ها در هر کشوری است.
انجمن ایمنی و بهداشت حرفه‌ای (IFSA) دولت‌های سراسر جهان را به چالش می‌کشد تا این مدل را بررسی کرده و از خود بپرسند: یک برنامه مشابه در کشور ما چگونه خواهد بود؟ هزینه عدم اقدام - در جان انسان‌ها، در اموال، در واکنش به شرایط اضطراری - در مقایسه با هزینه یک برنامه تشویقی مالیاتی هدفمند یا یارانه‌ای که باعث پذیرش سیستم‌های آبیاری بارانی در خانه‌ها و ساختمان‌های تجاری می‌شود، چقدر است؟
قرار دادن آب‌پاش‌ها به عنوان بخشی از طرح مقابله با ریسک هر جامعه
کاهش خطر آتش‌سوزی تصادفی اتفاق نمی‌افتد. جوامعی که در مورد حفاظت از جان و مال جدی هستند، در حفاظت لایه‌ای سرمایه‌گذاری می‌کنند - کدهای ساختمانی که در ساخت و سازهای جدید به آب‌پاش‌ها نیاز دارند، برنامه‌های مقاوم‌سازی برای ساختمان‌های موجود، کمپین‌های آموزش عمومی و سیاست‌هایی که موانع مالی نصب را کاهش می‌دهند.
آب‌پاش‌های مسکونی باید بخشی از این معادله باشند. نه به عنوان یک ارتقاء اختیاری یا یک ویژگی لوکس، بلکه به عنوان یک عنصر اصلی هر استراتژی جدی مدیریت ریسک آتش‌سوزی. هزینه نصب سیستم آب‌پاش در یک خانه جدید معمولاً بخش کوچکی از هزینه کلی ساختمان است - اغلب کمتر از هزینه یک بسته لوازم آشپزخانه استاندارد. هزینه نداشتن آن می‌تواند فاجعه‌بار باشد.
دولت‌های محلی، سازمان‌های آتش‌نشانی ملی، نهادهای تدوین مقررات ساختمانی و نهادهای نظارتی بیمه، همگی نقشی برای ایفا دارند. همچنین سازندگان خانه، توسعه‌دهندگان و صنعت بیمه که منافع مالی مستقیمی در کاهش و کوچک‌تر شدن آتش‌سوزی‌ها دارند، نیز باید در این امر نقش داشته باشند.
سوالی که دولت‌ها باید به آن پاسخ دهند
وقتی خانه‌ای می‌سوزد و جان‌هایی از دست می‌رود، ما سوگواری می‌کنیم. از آتش‌نشان‌ها تشکر می‌کنیم. گاهی اوقات خانه را بازسازی می‌کنیم. و سپس، اغلب، بدون پرسیدن سوال سخت‌تر، به راه خود ادامه می‌دهیم: چه کار متفاوتی می‌توانستیم انجام دهیم؟
پاسخ یک راز نیست. ما می‌دانیم چه چیزی مؤثر است. آب‌پاش‌های خودکار آتش‌نشانی جان انسان‌ها را نجات می‌دهند، خسارت به اموال را کاهش می‌دهند و هزینه کلی آتش‌سوزی را برای جامعه پایین می‌آورند. ایالات متحده نشان داده است که سیاست مالیاتی هوشمند می‌تواند باعث پذیرش شود. سایر کشورها نیز می‌توانند همین کار را انجام دهند.
انجمن آتش‌نشانی بین‌المللی (IFSA) از دولت‌ها، سیاست‌گذاران و رهبران جوامع در سراسر جهان می‌خواهد که نصب آب‌پاش‌های آتش‌نشانی مسکونی را در اولویت قرار دهند - نه به این دلیل که آسان است، بلکه به این دلیل که هزینه‌ی بی‌توجهی بسیار بیشتر است. خانواده‌هایی که خانه‌های خود را از دست می‌دهند، برای بهبود اوضاع روی ما حساب می‌کنند.