ورزش جهانی از ورزشکاران خود در همه جا به جز محل خوابشان محافظت می‌کند. محافظت در برابر آتش‌سوزی با آب‌پاش در برنامه کاهش خطر هر نهاد حاکمی که تیم‌های ملی را به سراسر جهان اعزام می‌کند، جایگاه ویژه‌ای دارد.
پیش از سپیده دم هشتم فوریه ۲۰۱۹، آتش‌سوزی به خوابگاه مرکز تمرین جوانان باشگاه فوتبال فلامینگو، یکی از بزرگترین باشگاه‌های فوتبال برزیل، سرایت کرد. ده بازیکن نوجوان، بین چهارده تا هفده سال، در حالی که خواب بودند، جان باختند. این بازیکنان به اندازه کافی آینده‌دار بودند که بتوانند در داخل تأسیسات یک باشگاه حرفه‌ای زندگی و تمرین کنند و چندین نفر از آنها از قبل مورد توجه باشگاه‌های خارجی قرار گرفته بودند. یکی از آنها دروازه‌بان تیم ملی جوانان برزیل بود.
نکته‌ای که باید هر مدیر ورزشی را از این کار بازدارد، چگونگی شروع آتش‌سوزی نیست. بلکه محل خواب بازیکنان است. این خوابگاه در بخشی از مجموعه ساخته شده بود که شهرداری فقط به عنوان پارکینگ مجوز داده بود، باشگاه بیش از سی بار به دلیل تخلفات در محل تذکر گرفته بود و از آنجا که خوابگاه رسماً به عنوان فضای مسکونی وجود نداشت، مقامات آتش‌نشانی هرگز آن را بازرسی نکرده و هرگز آن را تأیید نکرده بودند. ساختمانی که نسل بعدی یک برنامه ملی فوتبال را در خود جای داده بود، از نظر مسئولان ایمنی در برابر آتش، اصلاً جایی نبود که کسی در آن بخوابد.
ورزش در حال حاضر ریسک را در هر جایی که عموم مردم می‌توانند ببینند، مدیریت می‌کند.
ورزش بین‌المللی مدرن، عملیاتی دقیق برای مدیریت ریسک است. نهادهایی که فوتبال، جنبش المپیک، دو و میدانی، بسکتبال و کریکت را اداره می‌کنند، منابع قابل توجهی را برای محافظت از افرادی که رقابت می‌کنند، اختصاص می‌دهند. کنترل دوپینگ، پروتکل‌های ضربه مغزی، سیاست‌های مربوط به گرما، استانداردهای سطح زمین، الزامات کادر پزشکی و برنامه‌ریزی امنیتی در شرایطی که مسابقات برگزار می‌شود، گنجانده شده است و یک شهر میزبان نمی‌تواند به سادگی قول دهد که شرایط قابل قبول خواهد بود. باید انطباق با یک استاندارد منتشر شده را نشان دهد و بر اساس آن استاندارد حسابرسی شود.
این نظم و انضباط، منعکس کننده یک اصل صحیح است. وقتی سازمانی از ورزشکاران سراسر جهان دعوت می‌کند تا تحت نام آن سازمان به رقابت بپردازند، وظیفه مراقبت از آنها را می‌پذیرد و این وظیفه با خروج ورزشکار از زمین متوقف نمی‌شود. با این حال، مکانی که ورزشکاران بیشترین زمان خود را در طول هر رویدادی در آن می‌گذرانند، یعنی اتاقی که در آن می‌خوابند، تقریباً به طور کامل خارج از چارچوب رسمی ریسک قرار دارد. محل اقامت به عنوان یک موضوع لجستیکی در نظر گرفته می‌شود که برای راحتی، مکان و هزینه رزرو می‌شود و به ندرت به عنوان یک موضوع ایمنی جانی که توسط یک استاندارد قابل تأیید اداره می‌شود، در نظر گرفته می‌شود.
خواب زمانی است که افراد کمترین توانایی را برای محافظت از خود دارند
آتش خود را به فرد خوابیده اعلام نمی‌کند. خطر آتش‌سوزی در یک خانه مسکونی یا هتل به ندرت در ابتدا شعله است. این دود و گاز سمی است که سریع‌تر از آن حرکت می‌کنند که فرد بتواند بیدار شود و فرار کند، و یک اتاق مدرن مبله می‌تواند تنها در عرض چند دقیقه از یک آتش‌سوزی کوچک به شرایطی تبدیل شود که هیچ کس نمی‌تواند در آن زنده بماند. کسی که خواب است، قبل از اینکه از هرگونه تهدیدی آگاه شود، بخش زیادی از آن پنجره هشدار اولیه را از دست می‌دهد. به همین دلیل است که خانه‌ها، خوابگاه‌ها و هتل‌ها مکان‌هایی هستند که آتش بیشترین تلفات را در آنها به جا می‌گذارد.
یک آب‌پاش آتش‌نشانی خودکار مستقیماً به این مشکل پاسخ می‌دهد. این آب‌پاش به بیدار بودن، آموزش دیدن یا خونسردی کسی وابسته نیست. هر آب‌پاش به گرمای آتش در حال توسعه واکنش نشان می‌دهد و فقط روی آن محل عمل می‌کند، آب را در حالی که آتش هنوز کوچک است رها می‌کند، آن را در اولین مرحله کنترل یا خاموش می‌کند و شرایط را به اندازه کافی برای مدت طولانی قابل دوام نگه می‌دارد تا ساکنان بتوانند خارج شوند. این یک محافظت قابل اعتماد است که هیچ چیزی از مهمان خوابیده نمی‌خواهد. همان سیستمی که از یک گروه ویژه محافظت می‌کند، از مسافر معمولی در اتاق کناری نیز محافظت می‌کند و کل نکته همین است.
این سوابق به جای اینکه صرفاً آن را تأیید کنند، از این اصل پشتیبانی می‌کنند. در شش ماه اول سال ۲۰۲۶، IFSA 349 مورد گزارش شده از فعال شدن اسپرینکلر در سراسر جهان را ثبت کرده است که در آنها یک سیستم آتش را کنترل یا خاموش کرده است و ۴۳ درصد از این موارد در اماکن مسکونی رخ داده است، یعنی دقیقاً همان جایی که مردم خواب هستند و بیشتر در معرض خطر قرار دارند. اینها نتایج نظری نیستند. اینها آتش‌سوزی‌های معمولی هستند که به دلیل عملکرد یک سیستم قابل اعتماد، به فاجعه تبدیل نشده‌اند. سوابق کامل در ifsaglobal.org/sprinkler-saves-2 منتشر شده است.
یک نقطه عطف که ارزش تکیه کردن دارد، و چگونگی تایید آن
حرکت دلگرم‌کننده‌ای برای ادامه دادن وجود دارد. برای جام جهانی فیفا ۲۰۲۶، هر تیم شرکت‌کننده‌ای که هتل تیم خود را اعلام کرده است، در ملکی اقامت دارد که توسط آب‌پاش‌های آتش‌نشانی خودکار محافظت می‌شود. IFSA با بررسی لیست منتشر شده از کمپ‌های اصلی تیم‌ها و هتل‌ها که توسط راهنمای جام جهانی تهیه شده است، به این نتیجه رسیده است و سپس هر ملک را با فهرست ملی ایمنی آتش‌نشانی هتل و متل اداره آتش‌نشانی ایالات متحده، که اقامتگاه‌هایی را که الزامات ایمنی آتش‌نشانی فدرال برای حفاظت خودکار از آب‌پاش را برآورده می‌کنند، فهرست می‌کند، مقایسه کرده است. در مواردی که ملکی در آن فهرست وجود نداشت، IFSA مستقیماً با پذیرش تماس گرفت و نصب سیستم آب‌پاش را به ملک تأیید کرد.
این روش ارزش توصیف ساده را دارد، زیرا هم نشان می‌دهد چه چیزی به دست آمده و هم چگونه. این حفاظت پس از وقوع، ملک به ملک، تأیید شده است، و شرطی از پیش تعیین‌شده توسط نهاد حاکم بر رویداد نبوده است. نتیجه خوبی که به بررسی بعدی بستگی دارد، با استانداردی که نتیجه را قبل از رسیدن هر کسی تضمین می‌کند، یکسان نیست. مورد اول خوش‌یمن است. مورد دوم ساختاری است.
استانداردی که معقول و در دسترس باشد
گنجاندن سیستم محافظت در برابر آتش‌سوزی با آب‌پاش در الزامات اقامت تیم‌ها نه رادیکال است و نه طاقت‌فرسا. سیستم محافظت خودکار با آب‌پاش، فناوری پیشرفته‌ای است که با استانداردهای طراحی و نصب طولانی‌مدت پشتیبانی می‌شود و در حال حاضر در بخش بزرگی از هتل‌های مدرن میزبان این رویدادها وجود دارد. در بیشتر شهرهای میزبان، یک نهاد برگزارکننده چیزی نادر را مطالبه نمی‌کند. این امر مستلزم مشخص کردن ویژگی‌ای است که بهترین هتل‌ها از قبل ارائه می‌دهند و رد کردن ویژگی‌هایی است که این ویژگی‌ها را ندارند.
این سازوکار برای این سازمان‌ها آشناست. یک نهاد حاکم می‌تواند به عنوان یک شرط منتشر شده برای میزبانی یا تأیید محل اقامت تیم، اعلام کند که محل اقامت رسمی تیم باید توسط یک سیستم آب‌پاش آتش‌نشانی خودکار محافظت شود و تأیید می‌تواند از همان منطق حسابرسی که قبلاً برای آمادگی امنیتی و تأمین پزشکی اعمال شده است، پیروی کند. این الزام، ورزشکاران، مسئولان، کارکنان پشتیبانی و هر مهمان دیگر در ساختمان را محافظت می‌کند.
از یک خسارت مستند تا یک سیاست عمدی
نوجوانانی که در فلامنگو جان باختند، قربانی یک اتفاق غیرقابل پیش‌بینی نبودند. آنها در ساختمانی می‌خوابیدند که مقامات مسئول هرگز آن را برای خوابیدن ایمن تأیید نکرده بودند و حفاظتی که می‌توانست نتیجه را تغییر دهد، مدت‌ها قبل از آن شب به خوبی درک شده بود. آنچه وجود نداشت، الزامی بود که محل اقامت آنها را در یک چارچوب ایمنی واقعی قرار دهد، نه خارج از آن.
سازمان‌هایی که ورزش جهانی را اداره می‌کنند، وظیفه مراقبت از ورزشکارانی را که زیر پرچم آنها رقابت می‌کنند، بر عهده دارند و نفوذ تعیین شرایطی را دارند که دیگران از آن پیروی می‌کنند. افزودن حفاظت از محل اقامت تیم‌ها با آب‌پاش آتش‌نشانی به یک طرح رسمی کاهش خطر، بندی کوچک با دامنه‌ای وسیع است. این طرح، تنها شکافی را که برنامه‌ریزی فعلی باز می‌گذارد، یعنی ساعاتی که ورزشکاران کمترین توانایی را برای محافظت از خود دارند، پر می‌کند. فناوری اثبات شده است، استانداردها وجود دارند و اماکن پیشرو از قبل آماده شده‌اند. آنچه باقی می‌ماند، تصمیم برای الزام آن است، به طوری که نسل بعدی ورزشکاران به جای تصادفی، با طراحی محافظت شوند.
منابع
فهرست کمپ اصلی تیم‌ها و هتل‌ها: راهنمای جام جهانی، محل اقامت تیم‌ها در جام جهانی ۲۰۲۶ https://theworldcupguide.com/where-are-teams-staying-for-2026-world-cup/
مرجع تأیید اسپرینکلر: سازمان آتش نشانی ایالات متحده، ثبت ملی ایمنی آتش نشانی هتل ها و متل ها. https://apps.usfa.fema.gov/hotel/
گزارش فعال شدن اسپرینکلرها: اسپرینکلر IFSA رکورد را ذخیره می‌کند. https://www.ifsaglobal.org/sprinkler-saves-2/