در ۱۲ فوریه ۱۸۷۷، آتش‌سوزی در انبار کارخانه‌ی شرکت آمریکایی لینن در فال ریور، ماساچوست رخ داد. اگرچه این حادثه خسارت نسبتاً جزئی به بار آورد، اما جایگاه دائمی خود را در تاریخ حفاظت در برابر آتش تثبیت کرد.
این رویداد به عنوان اولین نمونه مستند از خاموش کردن آتش توسط سیستم آبپاش خودکار به طور گسترده شناخته شده است.
این ساختمان توسط یک آبپاش اتوماتیک پارملی، یک فناوری پیشگام که در قرن نوزدهم توسعه یافته و توسط فردریک گرینل ساخته شده بود، محافظت می‌شد. این سیستم دقیقاً همانطور که مخترعش در نظر داشت عمل می‌کرد - به طور خودکار در پاسخ به گرما فعال می‌شد و آتش را در اولین مرحله خود کنترل می‌کرد.
فناوری زاده‌ی نیاز
مفهوم آبپاش خودکار به اوایل دهه ۱۸۰۰ میلادی برمی‌گردد، اما اولین نصب شناخته‌شده آن در ایالات متحده در یک کارخانه پیانو در نیوهیون، کنتیکت رخ داد. این کارخانه متعلق به هنری پارملی بود که به دنبال راهی بهتر برای محافظت از اموال خود در برابر آتش بود.
پارملی با فردریک گرینل، تولیدکننده منطقه‌ای تجهیزات حفاظت در برابر آتش، برای اصلاح و تولید اولین آبپاش خودکار کاربردی همکاری کرد. همکاری آنها زمینه را برای فناوری‌ای فراهم کرد که در نهایت جان‌های بی‌شماری را نجات داد و از میلیاردها دلار دارایی در سراسر جهان محافظت کرد.
نحوه کار آبپاش اولیه پارملی
آبپاش اصلی پارملی به طرز زیبایی ساده و از نظر مکانیکی قابل اعتماد بود:
- بدنه استوانه‌ای برنجی یا برنزی، رزوه شده برای اتصال به لوله‌کشی آب
- سوراخ‌های کوچک در یک انتها برای تخلیه آب
- یک کلاهک فلزی که توسط لحیم در جای خود نگه داشته می‌شود و طوری مهندسی شده است که در دمای خاصی ذوب شود
وقتی در معرض گرمای ناشی از آتش قرار گرفت، لحیم ذوب شد و درپوش را رها کرد. سپس فشار آب درون لوله، درپوش را به عقب راند و اجازه داد آب مستقیماً از طریق سوراخ‌های بدنه اسپرینکلر روی آتش تخلیه شود.
بدون سیستم تشخیص. بدون دخالت انسان. فقط گرما، فیزیک و آب - که به طور خودکار با هم کار می‌کنند.
اثبات در عمل: آتش‌سوزی آسیاب در سال ۱۸۷۷
در آتش‌سوزی فال ریور، گرما برای فعال کردن چندین آبپاش در اتاق کافی بود. اگرچه در ابتدا به دلیل نگرانی در مورد نشت درپوش‌های لحیم‌شده، منبع آب قطع شده بود - مشکلی که بعداً با بهبود تولید حل شد - آب‌پاش‌ها پس از برقراری مجدد آب، تخلیه شدند و آتش را به سرعت و به طور مؤثر کنترل کردند.
گزارش‌های معاصر اشاره می‌کنند که آتش‌سوزی گرمای قابل توجهی ایجاد کرد، سقف‌ها را سوزاند و پنجره‌ها را شکست، اما خسارات همچنان محدود بود. این حادثه اصلی را نشان داد که هنوز هم محافظت از آبپاش را تعریف می‌کند - مداخله زودهنگام با کنترل آتش‌سوزی‌ها قبل از اینکه به خسارات فاجعه‌بار تبدیل شوند، عواقب را محدود می‌کند.
میراثی که ماندگار است
تقریباً ۱۵۰ سال بعد، اصول ثابت شده در آتش‌سوزی آسیاب در سال ۱۸۷۷ بدون تغییر باقی مانده است. آب‌پاش‌های خودکار همچنان مؤثرترین وسیله برای کنترل آتش‌سوزی در مراحل اولیه آن - قبل از شعله‌ور شدن ناگهانی، قبل از شرایط غیرقابل تحمل و قبل از فاجعه - هستند.
در IFSA، ما اغلب می‌گوییم که اسپرینکلرهای آتش‌نشانی یک اختراع مدرن نیستند - آنها یک فناوری ایمنی جانی آزمایش‌شده در طول زمان هستند. درس‌های آموخته‌شده از اولین اسپرینکلر سیو هنوز هم راهنما و راهنمای قوانین، استانداردها و تلاش‌های جهانی امروزی برای گسترش استفاده از سیستم‌های حفاظت از آتش‌نشانی مبتنی بر آب دارای گواهی و طراحی مناسب هستند.
این سالگرد چیزی بیش از یک نقطه عطف تاریخی است. این یادآوری است که نوآوری، وقتی مبتنی بر هدف باشد، می‌تواند از نسل‌ها محافظت کند.
آیا ذخیره آبپاش برای گزارش دارید؟ با ارسال حوادث از طریق پورتال گزارش‌دهی به‌روز شده IFSA به ما کمک کنید.