چهل و پنج سال پیش در همین ماه نوامبر، مهمانان هتل و کازینوی بزرگ MGM در لاس وگاس با دودی که از زیر درهایشان جاری بود از خواب بیدار شدند. تا زمانی که آتش خاموش شد، ۸۵ نفر جان خود را از دست داده بودند. اکثر آنها نسوخته بودند. آنها بر اثر استنشاق دود جان خود را از دست دادند، در حالی که در اتاق‌های مهمان در طبقات بالا گیر افتاده بودند و هیچ راهی برای پایین آمدن و هیچ سیستم اطفاء حریقی برای متوقف کردن آتش در منبع آن وجود نداشت.
تحقیقات NFPA یکی از مهمترین جملات تاریخ حفاظت در برابر آتش را به همراه داشت: اگر اسپرینکلرها وجود داشتند، آتش‌سوزی با یک یا دو اسپرینکلر رخ می‌داد و ما هرگز در مورد آن چیزی نمی‌شنیدیم. این جمله باید ذهن هر مالک ساختمان، توسعه‌دهنده و مسئول آیین‌نامه در جهان را درگیر کند. اما هنوز هم اقدامات کافی را به دنبال ندارد.
چه اتفاقی افتاد - و چرا
آتش‌سوزی از یک اتصال برق در رستورانی در طبقه اول این هتل ۲۳ طبقه آغاز شد. صبح جمعه بود. حدود ۵۰۰۰ نفر در ساختمان بودند.
هتل MGM Grand یک سازه قدیمی و متروکه نبود. این هتل تنها هفت سال قبل، در سال ۱۹۷۳، افتتاح شده بود. ضوابط ساختمانی ایالت در آن زمان، وجود آشکارسازهای دود، آژیرهای آتش‌نشانی و آب‌پاش‌های خودکار را الزامی می‌دانست - اما این ضوابط عطف به ماسبق نمی‌شد، بنابراین هتل MGM فقط در سالن سینما، آشپزخانه، لابی، زیرزمین و طبقه آخر خود آب‌پاش داشت. طبقه کازینو و رستورانی که آتش‌سوزی از آنجا شروع شد، هیچ کدام از این تجهیزات را نداشتند.
اداره ساختمان با وجود مخالفت‌های آتش‌نشانی، درخواست مالک برای حذف نصب آب‌پاش را پذیرفته بود. هزینه پوشش کامل آب‌پاش چقدر بود؟ گزارش‌های تحقیقات نشان می‌دهد که ۱۹۲۰۰۰ دلار بیشتر برای آب‌پاش‌ها می‌توانست از این فاجعه جلوگیری کند. خود هتل سالانه ده‌ها میلیون دلار سود کسب می‌کرد.
بازرسان ۸۳ مورد تخلف ساختمانی، نقص طراحی و خطای نصب جداگانه را یافتند که در آتش‌سوزی و گسترش مرگبار دود نقش داشتند. آتش سیستم هشدار را از کار انداخت. مهمانان در طبقات بالا هیچ هشداری دریافت نکردند. هلیکوپترها تنها وسیله نجات افرادی بودند که در بالای ساختمان به دام افتاده بودند.
چه چیزی تغییر کرد - و چه چیزی تغییر نکرد
واکنش قوه مقننه سریع بود. لایحه ۲۱۴ سنا تنها پانزده ساعت پس از آتش‌سوزی ارائه شد که در نهایت مستلزم آن بود که تمام سازه‌های بالای ۱۷ متر (۵۵ فوت) در سراسر نوادا به سیستم‌های آب‌پاش مجهز شوند. از زمان اجرایی شدن این قانون، هیچ مرگی ناشی از آتش‌سوزی در هیچ یک از تفرجگاه‌های لاس وگاس استریپ رخ نداده است.
لاس وگاس درس گرفت. اما این درس به اندازه کافی فراگیر نشده است.
امروزه، هتل‌ها و آپارتمان‌ها در سراسر جهان بدون سیستم‌های اطفاء حریق کاملاً خودکار آب‌پاش باز هستند. توسعه‌دهندگان هزینه‌های مرتبط را ذکر می‌کنند. مقامات ذی‌صلاح، حداقل رعایت ضوابط را می‌پذیرند. سیاستمداران برای ساختمان‌های موجود معافیت‌هایی را در نظر می‌گیرند.
استدلال‌ها متفاوت هستند. خطرات یکسان هستند.
آتش‌سوزی هتل ام‌جی‌ام گرند، شکست در اطفای حریق نبود. آتش‌نشانان به سرعت و با شجاعت واکنش نشان دادند. قبل از رسیدن آنها، آتش به سادگی از کنترل خارج شده بود - آتشی که چند آب‌پاش خودکار می‌توانستند آن را مهار و خاموش کنند.
مشکل از فناوری نیست
بیش از یک قرن است که عملکرد آب‌پاش‌های خودکار آتش‌نشانی اثبات شده است. آنها فقط در منطقه‌ای که گرما تشخیص داده می‌شود، فعال می‌شوند. آنها آتش را در عرض چند ثانیه، قبل از اینکه دود راهروها و راه‌پله‌ها را پر کند، کنترل یا خاموش می‌کنند. آنها از افرادی که بیشتر در معرض خطر هستند - کسانی که خواب هستند، کسانی که با طرح ساختمان آشنا نیستند؛ و کسانی که قادر به حرکت سریع نیستند - محافظت می‌کنند.
مانع، فناوری نیست.
فراخوانی برای اقدام
کنفرانس سالانه NFPA به لاس وگاس، همان شهری که به سختی آموخت چه اتفاقی می‌افتد وقتی که ما در مورد پوشش اسپرینکلر مصالحه می‌کنیم، بازگشته است. اکنون زمان مناسبی است که بپرسیم: ما هنوز منتظر چه هستیم؟
IFSA درخواست می‌کند:
- مالکان ساختمان‌ها و گردانندگان هتل‌ها باید فراتر از حداقل الزامات آیین‌نامه عمل کنند و پوشش کامل سیستم آب‌پاش را در هر اتاق مهمان، راهرو و فضای مشترک تضمین کنند.
- توسعه‌دهندگان ساختمان‌های مسکونی مرتفع و آپارتمانی، سیستم‌های آب‌پاش را به عنوان یک الزام طراحی پایه در نظر بگیرند، نه یک ارتقاء اختیاری.
- مسئولین آیین‌نامه و AHJها معافیت‌های مقاوم‌سازی را که باعث می‌شود خانه‌های قدیمی‌تر بدون پوشش حفاظتی باقی بمانند، لغو می‌کنند.
- نهادهای ملی و بین‌المللی تدوین مقررات، استانداردها را طوری تنظیم می‌کنند که هیچ کشور یا حوزه قضایی به جایگزین کم‌هزینه‌تری برای ایمنی جان تبدیل نشود.
هشتاد و پنج نفر در لاس وگاس در ۲۱ نوامبر ۱۹۸۰ جان خود را از دست دادند، زیرا تصمیمی مبنی بر عدم استفاده از سیستم آب‌پاش در بخش‌هایی از یک ساختمان گرفته شده بود. درس عبرتی که باید گرفت پیچیده نیست. الزام [اجرای این تصمیم] واضح است.
تمام هتل‌های جدید را آب‌پاش کنید. تمام ساختمان‌های مسکونی بلندمرتبه جدید را آب‌پاش کنید. آن‌هایی را که آب‌پاش نیستند، مقاوم‌سازی کنید.
ما می‌دانیم وقتی این کار را نکنیم چه اتفاقی می‌افتد.