مرگبارترین آتشسوزی جنگلی در ایالات متحده در بیش از یک قرن گذشته، شهر تاریخی شکار نهنگ لاهینا در جزیره مائویی، هاوایی را به طور کامل ویران کرد و منجر به مرگ ۹۷ نفر و مفقود شدن ۳۱ نفر شد. شرکت برق هاوایی اعلام کرد که به نظر میرسد سقوط خطوط برق در اثر بادهای شدید باعث آتشسوزی در اوایل صبح ۸ آگوست ۲۰۰۳ شده است، اما خطوط برق در غرب مائویی بیش از شش ساعت بدون برق بودند تا زمانی که آتشسوزی دوم بعدازظهر در منطقه لاهینا آغاز شد، که احتمالاً شعلهور شدن آتشسوزی اولیهای بود که مقامات فکر میکردند مهار شده است. آتش از دامنههای خشک تپهها به سمت جامعه ۱۳۰۰۰ نفری که زمانی پایتخت پادشاهی هاوایی بود، سرازیر شد و نبود آژیر یا پیامک هشدار، همراه با تنها یک جاده باز از میان شهر، بسیاری را مجبور کرد تا در حالی که قایقها در بندر در حال سوختن بودند، از طوفان آتش در آبهای اقیانوس مجاور فرار کنند. سیستم ۹۱۱ از کار افتاد و شیرهای آتشنشانی خشک شدند و لاهینا مجموعهای از بقایای سوخته ساختمانها و ماشینها را به جا گذاشت.
یکی از مسائلی که احتمالاً مورد بررسی قرار خواهد گرفت این است که آیا محافظت از آتشنشانی با آبپاشهای بیرونی میتوانست آتش را متوقف کند و از تلفات جانی و مالی عظیم بکاهد. چنین سیستمهایی بیش از یک قرن است که وجود دارند و در بسیاری از موارد موفقیتآمیز بودهاند. به عنوان مثال، یک سیستم آبپاش بیرونی در سال ۱۹۴۷ در مهمانخانه Old Faithful در پارک ملی یلوستون نصب شد و به دلیل نجات ساختمان چوبی تاریخی از آتشسوزی North Fork که در سال ۱۹۸۸ مجاورت مهمانخانه را فرا گرفت، شناخته میشود.
در حالی که منابع آب مورد نیاز برای سیستمهای حفاظت بیرونی بزرگ هستند، تأسیسات در شهرهای ساحلی مانند لاهینا میتوانند به همان تکنیکی که به طور سنتی در حفاظت آبپاش کشتیهای کروز استفاده میشود، متکی باشند، جایی که در صورت بروز شرایط اضطراری، میتوان یک منبع آب شیرین کوچک و خودکار را با آب شور از طریق یک صندوقچه دریایی تقویت کرد. با این حال، در مورد اثربخشی سیستمهای آب در شرایط باد شدید نیز سؤالاتی وجود دارد. توسعه یک سیستم فشار بالا در شمال جزیره همراه با یک طوفان کم فشار در جنوب جزیره، در زمان آتشسوزی لاهینا، باعث ایجاد تندبادهایی با سرعت بیش از 97 کیلومتر در ساعت (60 مایل در ساعت) شده بود.
تعدادی از شرکتهای کوچک اکنون نصب سیستمهای آبپاش آتشسوزیهای جنگلی را در غرب ایالات متحده ارائه میدهند، در حالی که شرکتهایی در استرالیا «سیستمهای آبپاش آتشسوزیهای جنگلی» را میفروشند. بسیاری از این سیستمها مبتنی بر استفاده از آبپاشهای چرخشی از نوع چمنبانی هستند و میتوانند به صورت دستی، از راه دور یا به طور خودکار از طریق استفاده از تشخیص فرابنفش فعال شوند.
NFPA، از طریق برنامه «Firewise USA» خود که با هدف کاهش خطر آتشسوزیهای جنگلی انجام میشود، یک برگه اطلاعاتی یک صفحهای با عنوان «سیستمهای آبپاش بیرونی» منتشر کرده است. این برگه اطلاعاتی که با همکاری سرویس جنگلداری USDA، وزارت کشور ایالات متحده و انجمن ملی جنگلبانان ایالتی تهیه شده است، خاطرنشان میکند که ارزیابیهای پس از آتشسوزی نشان داده است که سیستمهای آبپاش بیرونی میتوانند در کمک به خانه برای زنده ماندن در آتشسوزی مؤثر باشند، اما هشدار میدهد که هنوز مشکلات بالقوهای وجود دارد:
- برای مدتی که میتواند تا ۸ ساعت باشد، به منبع آب نیاز است.
- اگر خانه همسایه به دلیل گرمای تابشی بیش از حد و احتمال تماس با منبع گرما در حال سوختن باشد، اثربخشی سیستم زیر سوال میرود.
- اگرچه این سیستمها میتوانند به صورت دستی یا توسط یک دستگاه خودکار فعال شوند، اما توانایی سیستمها برای فعال شدن بر اساس میزان قرار گرفتن در معرض خاکستر مشخص نشده است و خاکسترها میتوانند تا فاصله یک مایلی از جبهه شعله منتقل شوند.
- خطرناکترین آتشسوزیهای جنگلی در هنگام وزش باد شدید رخ میدهند که میتواند بر توزیع قطرات آب تأثیر بگذارد.
در نتیجه، برگه اطلاعات NFPA توصیه میکند که آبپاشهای بیرونی تنها به عنوان مکملی برای استراتژیهای کاهش خطر از پیش اثباتشده، از جمله کاهش سوختهای بالقوه در اطراف نمای بیرونی خانه، حذف آوار سقف و ناودان و استفاده از مصالح و طرحهای ساختمانی غیر قابل احتراق و مقاوم در برابر احتراق، در نظر گرفته شوند.
اگرچه این نشریه اشاره میکند که ادارات آتشنشانی محلی ممکن است پیشنهادهایی برای کمک به کاهش مصرف آب هنگام تغذیه سیستم از منبع شهری داشته باشند، اما این احتمال را در نظر نمیگیرد که ممکن است صاحبان خانه از نصب سیستمهایی که باعث کاهش منابع عمومی حاشیهای در طول آتشسوزی، به ویژه در مناطق روستایی، میشوند، منع شوند.
توجه: لینک تصاویر ماهوارهای پارک بانیان کورت و سایر مناطق لاهینا که قبل و بعد از آتشسوزی گرفته شده است را میتوانید اینجا پیدا کنید:

