گفتگو در مورد مقاوم‌سازی سیستم‌های آب‌پاش آتش‌نشانی در ساختمان‌های مسکونی بلندمرتبه موجود تقریباً همیشه از یک الگو پیروی می‌کند. یکی هزینه را بالا می‌برد. دیگری می‌گوید ساختمان دارای آشکارساز دود است. مالک می‌گوید ساکنان اعتراض خواهند کرد. یکی از مقامات محلی می‌گوید هیچ اجباری وجود ندارد، بنابراین هیچ الزامی وجود ندارد. و ساختمان بدون حفاظتی که هر ساختمان جدید مشابه ملزم به داشتن آن است، به کار خود ادامه می‌دهد.
این مقاومت است. چیز جدیدی نیست. مختص هیچ بازار یا نوع ساختمانی نیست. و در مورد ساختمان‌های بلندمرتبه مسکونی، شواهد جمع‌آوری‌شده در طول سه دهه گذشته روشن می‌کند که این مقاومت - هرچند قابل درک - هزینه‌ای دارد که با جان انسان‌ها و دلار اندازه‌گیری می‌شود و هزینه سیستم‌هایی که در برابر آن مقاومت می‌شود، ناچیز است.
مقاومت: آنچه داده‌ها نشان می‌دهند
در آگوست ۲۰۰۶، انجمن ملی سازندگان خانه، نظرسنجی از ۸۰۰ رأی‌دهنده احتمالی را برای سنجش نگرش عمومی نسبت به آب‌پاش‌های آتش‌نشانی مسکونی سفارش داد. یافته‌ها چیزی را نشان می‌داد که متخصصان حفاظت از آتش مدت‌ها در این زمینه مشاهده کرده بودند: اکثر مردم معتقدند که در حال حاضر به اندازه کافی محافظت می‌شوند.
هشتاد و نه درصد از پاسخ دهندگان به نظرسنجی گفتند که معتقدند آشکارسازهای دود کار کافی برای محافظت از خانواده‌شان در آتش‌سوزی خانه انجام می‌دهند. شصت و پنج درصد گفتند که سیستم‌های آب‌پاش باید اختیاری باقی بمانند، نه اجباری. وقتی از آنها پرسیده شد که حاضرند برای سیستم آب‌پاش در خانه جدید چقدر بپردازند، ۲۸ درصد گفتند که به هیچ قیمتی آب‌پاش را انتخاب نمی‌کنند.
این نظرسنجی تقریباً بیست سال قدمت دارد. نگرش‌هایی که در آن مستند شده‌اند، قدمتی ندارند. این باور که آشکارساز دود به تنهایی محافظت کافی را فراهم می‌کند، مقاومت در برابر هزینه و ترجیح اختیاری بودن بر اجباری بودن، استدلال‌هایی هستند که متخصصان حفاظت در برابر آتش‌سوزی امروزه در هر گفتگوی مقاوم‌سازی با آنها مواجه می‌شوند. نظرسنجی NAHB این مقاومت را ایجاد نکرد. بلکه صرفاً آن را اندازه‌گیری کرد.
چیزی که این نظرسنجی نتوانست اندازه‌گیری کند - زیرا هنوز اتفاق نیفتاده بود - این بود که وقتی این نگرش‌ها در ساختمانی که متعاقباً دچار آتش‌سوزی شده است، به کار گرفته می‌شوند، چه هزینه‌ای برای آنها دارد. سه موردی که در ادامه می‌آیند، این پاسخ را ارائه می‌دهند.
نتایج: سه موردی که به اعتراضات پاسخ می‌دهند
مطالعه موردی ۱: مجتمع مسکونی مارکو پولو، هونولولو - هزینه تصمیم به عدم نوسازی
مارکو پولو یک مجتمع مسکونی ۳۶ طبقه در هونولولو است که در سال ۱۹۷۱ با ۵۶۸ واحد مسکونی ساخته شده است. در زمان ساخت، نصب آب‌پاش برای آن الزامی نبود. در سال ۲۰۱۳، آتش‌سوزی در این ساختمان ۱.۱ میلیون دلار خسارت وارد کرد، اما هیچ تلفات جانی نداشت. پس از آن آتش‌سوزی، مالکان ساختمان تخمین هزینه بازسازی تقریباً ۴.۵ میلیون دلار - تقریباً ۸۰۰۰ دلار برای هر واحد مسکونی - دریافت کردند.
هیئت مدیره مالکان به این سرمایه‌گذاری رأی منفی داد. استدلال آنها منعکس‌کننده همان نگرش‌هایی بود که نظرسنجی NAHB هفت سال قبل مستند کرده بود: احتمال آتش‌سوزی دیگر کم بود، هزینه واقعی بود و این تعهد اجباری نبود.
در ۱۴ ژوئیه ۲۰۱۷، آتش‌سوزی در طبقه ۲۶ رخ داد. چهار نفر جان باختند. سیزده نفر دیگر زخمی شدند. دویست واحد مسکونی آسیب دیدند یا ویران شدند. خسارات مستقیم تخمینی بیش از ۱۰۰ میلیون دلار بود. هزینه‌های دادرسی نیز به این مبلغ اضافه شد.
هیئت مدیره سرمایه‌گذاری ۴.۵ میلیون دلاری را رد کرد. نتیجه، آتش‌سوزی ۱۰۰ میلیون دلاری، چهار کشته و ساختمانی بود که آن تاریخ را برای همیشه با خود حمل خواهد کرد.
پرونده مارکو پولو مستقیماً به ایراد هزینه پاسخ می‌دهد. مقاوم‌سازی، گران‌ترین گزینه نبود. بلکه به مراتب، کم‌هزینه‌ترین گزینه بود. سوالی که هیئت مدیره در سال ۲۰۱۳ با آن مواجه بود این نبود که آیا ۴.۵ میلیون دلار هزینه کند یا خیر. این بود که آیا ریسک ضرری را که بیش از بیست برابر بیشتر بود، بپذیرد یا خیر.
مطالعه موردی ۲: خانه رابرت سالیگمن، فیلادلفیا - مقاوم‌سازی در یک ساختمان مسکونی امکان‌پذیر است
خانه رابرت سالیگمن، یک ساختمان مسکونی ۱۰ طبقه و ۱۸۰ واحدی در فیلادلفیا است که از طرح مسکن مقرون به صرفه بخش ۸ پیروی می‌کند. این ساختمان در زمان شروع بازسازی در سال ۲۰۱۴ کاملاً مسکونی بود. ساکنان فقط در ساعات کاری - ۸ صبح تا ۴ بعد از ظهر - جابجا می‌شدند و هر شب به آپارتمان‌های خود بازمی‌گشتند. در هر زمان بیش از پنج آپارتمان کار نمی‌شد. هنگامی که در اواسط پروژه، آزبست در سقف کشف شد، پیمانکار بدون توقف کار، لوله را در امتداد دیوارهای بلوک بتنی عبور داد و با این مشکل کنار آمد.
شرکت حفاظت و امنیت آتش‌نشانی الیور نصب را در عرض ۱۱ ماه به پایان رساند. هزینه کل: ۵۱۵،۸۴۰ دلار - ۲۸۶۶ دلار برای هر واحد. شرکت بیمه مالک بلافاصله با ۲۰ درصد تخفیف در کل پرتفوی پاسخ داد.
نتیجه موفقیت‌آمیز خانه سالیگمن، اعتراض به اختلال در زندگی ساکنان را از بین می‌برد. در ساختمانی که ساکنان مسن با درآمد ثابت در آن زندگی می‌کنند - جمعیتی که انتظار می‌رود بیشترین مقاومت را در برابر اختلال داشته باشند - مقاوم‌سازی بدون جابجایی حتی یک شبه و بدون جابجایی دائمی حتی یک نفر از ساکنان انجام شد. مانع مقاوم‌سازی، مهندسی یا تدارکات نیست. بلکه تصمیم برای شروع است.
مطالعه موردی ۳: برج گرنفل و ساختمان لاکراس - آتش‌سوزی یکسان، دو پیامد
در ژوئن ۲۰۱۷، آتش‌سوزی در برج گرنفل، یک ساختمان مسکونی ۲۴ طبقه در لندن، رخ داد. مکانیزم اصلی گسترش آتش، روکش کامپوزیت آلومینیومی قابل احتراق در نمای بیرونی ساختمان بود. این آتش‌سوزی ۷۲ نفر را کشته و بیش از ۷۰ نفر دیگر را زخمی کرد. این ساختمان سیستم آب‌پاش خودکار نداشت.
سه سال قبل، در نوامبر ۲۰۱۴، آتش‌سوزی در ساختمان لاکراس، یک برج مسکونی ۲۱ طبقه در ملبورن، استرالیا، رخ داد. مکانیسم اصلی گسترش آتش‌سوزی یکسان بود: روکش کامپوزیت آلومینیومی قابل احتراق در نمای بیرونی. آتش به سرعت در قسمت بیرونی ساختمان گسترش یافت. هیچ تلفات جانی نداشت. ساختمان لاکراس دارای سیستم آب‌پاش اتوماتیک کامل بود.
هر دو ساختمان از مصالح یکسانی استفاده می‌کردند. هر دو دینامیک احتراق یکسانی داشتند. هر دو دچار آتش‌سوزی‌هایی شدند که نمای بیرونی را درگیر می‌کرد. تفاوت بین ۷۲ مورد مرگ و میر و صفر مورد مرگ، یک تصمیم طراحی بود - وجود سیستم آب‌پاش - که سال‌ها قبل از وقوع هر دو آتش‌سوزی گرفته شده بود.
مقایسه آتش‌سوزی‌های گرنفل و لاکراس، مقایسه شانس و اقبال نیست. آنها مقایسه تصمیمی هستند که سال‌ها قبل از آتش‌سوزی گرفته شده بود و تعیین می‌کرد که آیا ۷۲ نفر جان خود را از دست خواهند داد یا خیر.
پرونده‌های گرنفل و لاکراس به این ایراد پاسخ می‌دهند که اسپرینکلرها فقط آتش‌سوزی‌های داخلی را هدف قرار می‌دهند و حفاظت غیرفعال - استانداردهای ساخت و ساز، محفظه‌بندی و روکش فلزی مقاوم در برابر آتش - برای ساختمان‌های بلندمرتبه مدرن کافی است. هنگامی که حفاظت غیرفعال شکست می‌خورد، همانطور که در هر دو مورد اتفاق افتاد، سیستم اطفاء حریق فعال لایه‌ای است که نتیجه را تعیین می‌کند.
از مقاومت تا نتایج
نظرسنجی NAHB نشان داد که ۸۹ درصد از پاسخ‌دهندگان معتقد بودند که آشکارسازهای دود از قبل به اندازه کافی از آنها محافظت می‌کنند. این باور قابل درک است. آشکارسازهای دود جان انسان‌ها را نجات می‌دهند. اما آتش‌سوزی‌ها را کنترل نمی‌کنند. از جرقه جلوگیری نمی‌کنند. آنها از ساکنینی که نمی‌توانند محل را تخلیه کنند، محافظت نمی‌کنند. و در سه مورد مستند شده در بالا، هیچ آشکارساز دودی مشخص نکرد که آیا افراد زنده مانده‌اند یا فوت کرده‌اند. سیستم آب‌پاش این کار را انجام داد.
مقاومت در برابر مقاوم‌سازی ساختمان‌های مسکونی بلندمرتبه، واقعی، مداوم و مستند به حداقل دو دهه پیش است. همچنین، در هر موردی که آتش‌سوزی آن را آزمایش کرده است، به وضوح در مورد هزینه و پیامد تصمیم به عدم اقدام اشتباه بوده است.
چارچوب آیین‌نامه: آنچه IFC 2024 الزام می‌کند
آیین‌نامه بین‌المللی آتش‌سوزی ۲۰۲۴ مستقیماً از طریق دو ماده که کل مجموعه مسکونی بلندمرتبه موجود را پوشش می‌دهد، به مشکل ساختمان‌های موجود می‌پردازد.
در مواردی که پیوست M پذیرفته شده است، الزام ساده است: تمام ساختمان‌های بلند موجود باید به سیستم آب‌پاش که مطابق با NFPA 13 طراحی و نصب شده است، مجهز شوند.
در مواردی که پیوست M تصویب نشده باشد، بخش 1103.5.4 اعمال می‌شود. این ماده یک آزمون سه شرطی ایجاد می‌کند. یک ساختمان باید حداقل یک شرط را برای ایجاد تعهد مقاوم‌سازی برآورده کند. شرط اول بدون قید و شرط است: هر ساختمان بلندمرتبه موجود با طبقه اشغال شده بیش از 120 فوت (36.6 متر) بالاتر از پایین‌ترین سطح دسترسی وسایل نقلیه آتش‌نشانی، باید در سراسر آن آب‌پاش شود. هیچ جایگزینی وجود ندارد. هیچ معافیتی وجود ندارد. شرط دوم و سوم در مورد ساختمان‌هایی با طبقات اشغال شده بین 75 فوت (22.9 متر) و 120 فوت (36.6 متر) اعمال می‌شود. ساختمانی در این محدوده ارتفاعی ملزم به مقاوم‌سازی است، مگر اینکه بتواند دو راه پله خروج داخلی واجد شرایط 2 ساعته با رتبه‌بندی‌های مناسب مقاومت در برابر آتش و محافظ‌های بازشو، یا یک سیستم اعلام حریق که شامل تشخیص دود در اتاق‌های تجهیزات مکانیکی، اتاق‌های برق، اتاق‌های ترانسفورماتور، اتاق‌های تجهیزات تلفن، راهروها، لابی‌های آسانسور و درهایی که به محوطه راه پله خروج داخلی نفوذ می‌کنند، را نشان دهد. ساختمانی که نتواند حداقل یکی از این دو شرط را برآورده کند، باید در سراسر آن سیستم آب‌پاش نصب کند.
هم ضمیمه M و هم بخش 1103.5.4 از مکانیسم انطباق یکسانی استفاده می‌کنند. پس از اینکه مأمور آتش‌نشانی اخطار کتبی مبنی بر تعهد را صادر کرد، مالک ساختمان 365 روز فرصت دارد تا برنامه انطباق را ارائه دهد. این برنامه باید ظرف 12 سال به نصب کامل متعهد شود. مأمور آتش‌نشانی مسئول پیگیری برنامه و صدور اخطارهای تخلف در صورت عدم رعایت آن است.
چارچوب غلبه بر مقاومت در آیین‌نامه وجود دارد. مواردی که آن را توجیه می‌کنند، مستند شده‌اند. آنچه باقی می‌ماند، پذیرش، اجرا و تصمیم مالکان ساختمان برای اقدام قبل از تصمیم‌گیری آتش‌سوزی برای آنهاست.
فراخوان برای اقدام
مقاومتی که در نظرسنجی NAHB در سال ۲۰۰۶ ثبت شده، هنوز از بین نرفته است. این باور که آشکارسازهای دود کافی هستند، مقاومت در برابر هزینه و ترجیح اختیاری بودن بر اجباری بودن، در هر گفتگویی که امروزه در مورد مقاوم‌سازی در هر جامعه‌ای در ایالات متحده اتفاق می‌افتد، وجود دارد. این دلیلی برای بدبینی نیست. این دلیلی برای حمایت است.
داده‌های موجود برای حرفه حفاظت در برابر آتش‌سوزی در سال ۲۰۲۵ قوی‌تر از همیشه است. تحقیقات Pew Charitable Trusts که در سپتامبر ۲۰۲۵ منتشر شد، تمام مرگ و میر ناشی از آتش‌سوزی مسکونی گزارش‌شده عمومی در ایالات متحده در سال ۲۰۲۳ را ردیابی کرد. میزان مرگ و میر ناشی از آتش‌سوزی در ساختمان‌های چند خانواری مدرن مجهز به سیستم اطفاء حریق، ۱.۲ مرگ در هر میلیون نفر ساکن بود. در ساختمان‌های آپارتمانی قدیمی‌تر مجهز به سیستم اطفاء حریق، این میزان ۷.۷ در هر میلیون نفر بود. این تفاوت، نویز آماری نیست. بلکه بیش از شش برابر است. این عدد در هر گفتگوی مقاوم‌سازی، در هر ارائه اجتماعی و در هر نامه‌ای به یک مقام ساختمانی که هنوز مقررات مقاوم‌سازی IFC 2024 را اتخاذ نکرده است، جای دارد.
چارچوب آیین‌نامه موجود است. مطالعات موردی مستند شده‌اند. داده‌های مرگ و میر به‌روز هستند. آنچه این حرفه به جوامعی که به آنها خدمت می‌کند مدیون است، به‌کارگیری این ابزارها است.
برای مهندسان و طراحان حفاظت در برابر آتش: الزامات NFPA 25 ITM را در هر سند پروژه مشخص کنید، الزام بهسازی را در هر ارزیابی ساختمان موجود مشخص کنید، و در صورتی که سیستم‌های موجود برای ساکنین ساختمان کافی نیست، به صورت کتبی به صاحبان ساختمان اطلاع دهید.
برای مقامات آتش نشانی و AHJ ها: اختیار الزام تمدید گواهینامه ایمنی آتش نشانی به شرط رعایت ITM، امروز و بدون تغییر قانونی وجود دارد. اختیار اطلاع رسانی به مالکان ساختمان در مورد تعهداتشان طبق بخش 1103.5.4 امروز وجود دارد. از آن استفاده کنید.
برای مالکان ساختمان و مدیران املاک: هیئت مدیره مارکو پولو در سال ۲۰۱۳ از ریسک آگاه بود. آنها یک سرمایه‌گذاری ۴.۵ میلیون دلاری را رد کردند. چهار سال بعد، آنها با یک آتش‌سوزی ۱۰۰ میلیون دلاری و چهار کشته مواجه شدند. سوالی که هر مالک ساختمان با یک ساختمان مسکونی مرتفع بدون سیستم اطفاء حریق باید بپرسد این نیست که آیا توانایی مالی مقاوم‌سازی را دارد یا خیر. بلکه این است که آیا توانایی مالی عدم انجام این کار را دارد یا خیر.
این مقاومت حداقل برای دو دهه ثابت بوده است. نتایج آتش‌سوزی در ساختمان‌های مسکونی بدون سیستم اطفاء حریق نیز به همان اندازه ثابت بوده است. این حرفه شواهد، استانداردها و چارچوب قانونی لازم برای تغییر این نتیجه را دارد. گام بعدی استفاده از آنهاست.
مقاومت ثابت بوده است. بنابراین نتایج زمانی که ساختمان‌های بدون آب‌پاش دچار آتش‌سوزی می‌شوند، ثابت بوده است. داده‌ها واضح هستند. تصمیم با ماست.
مرجع مطالعه موردی
| ساختمان | نتیجه | آب‌پاش‌ها؟ | درس کلیدی |
|---|---|---|---|
| مارکو پولو، هونولولو (۲۰۱۷) | ۴ کشته، بیش از ۱۰۰ میلیون دلار خسارت | خیر - مقاوم‌سازی در سال ۲۰۱۳ کاهش یافت | هزینه تعویق، 20 برابر بیشتر از هزینه نوسازی بود |
| خانه سالیگمن، فیلادلفیا (۲۰۱۴) | بدون هیچ گونه اختلال، ۱۱ ماه، ۲۰٪ تخفیف بیمه | بله — عملیات بازسازی در ساختمان مسکونی تکمیل شد | مقاوم‌سازی در یک ساختمان مسکونی قابل دستیابی است |
| ساختمان لاکراس، ملبورن (۲۰۱۴) | بدون تلفات جانی - آتش‌سوزی روکش فلزی ACM | بله — کل سیستم در سراسر سیستم | سرکوب فعال، زمانی که حفاظت غیرفعال با شکست مواجه می‌شود، آن را جبران می‌کند. |
| برج گرنفل، لندن (۲۰۱۷) | ۷۲ کشته - آتش‌سوزی روکش فلزی ACM | بدون سیستم آب‌پاش | همان شکست روکش، نتیجه متفاوت |