شهرها در سراسر جهان به سرعت در حال رشد هستند. بیش از نیمی از کل جمعیت کره زمین اکنون در مناطق شهری زندگی می‌کنند و این تعداد هر ساله در حال افزایش است. با بزرگتر و بلندتر شدن شهرها، خطر آتش‌سوزی نیز افزایش می‌یابد. جمعیت متراکم، ساختمان‌های بلندمرتبه و زیرساخت‌های پیچیده، همگی مهار آتش‌سوزی را دشوارتر و در صورت گسترش، پرهزینه‌تر می‌کنند.
سیستم‌های فعال حفاظت در برابر آتش، به ویژه آب‌پاش‌های خودکار آتش، یکی از اثبات‌شده‌ترین ابزارهایی هستند که ما برای مقابله با این چالش در اختیار داریم. داده‌های دهه‌ها از انجمن ملی حفاظت در برابر آتش (NFPA) و سایر سازمان‌های پیشرو نشان می‌دهد که آب‌پاش‌ها جان انسان‌ها را نجات می‌دهند، از اموال محافظت می‌کنند و بار ادارات آتش‌نشانی را کاهش می‌دهند. آنها فقط یک ویژگی ساختمانی نیستند. آنها یک زیرساخت ایمنی عمومی هستند.
این مقاله به بررسی این موضوع می‌پردازد که چرا حفاظت فعال در برابر آتش برای نسل بعدی شهرها اهمیت دارد، داده‌ها چه می‌گویند و چگونه پروژه‌های کلان‌شهری مانند NEOM در عربستان سعودی با در نظر گرفتن این چالش‌ها طراحی می‌شوند. همچنین ابزارهای سیاستی را که جوامع و دولت‌ها می‌توانند برای تبدیل آب‌پاش‌های آتش‌نشانی به استاندارد در همه جا که مردم زندگی و کار می‌کنند، مورد بررسی قرار می‌دهد.
چالش آتش‌سوزی شهری
سازمان ملل متحد پیش‌بینی می‌کند که تا سال ۲۰۵۰، نزدیک به ۷۰ درصد از جمعیت جهان در شهرها زندگی خواهند کرد. بسیاری از این شهرها در مناطق در حال توسعه آسیا، آفریقا و خاورمیانه خواهند بود، جایی که رشد شهری از توانایی دولت‌های محلی برای ساخت و اجرای زیرساخت‌های ایمنی در برابر آتش‌سوزی پیشی می‌گیرد.
این روند چیزی را ایجاد می‌کند که متخصصان ایمنی در برابر آتش‌سوزی آن را «شکاف خطر آتش‌سوزی» می‌نامند. با بلندتر شدن ساختمان‌ها، متراکم‌تر شدن محله‌ها و افزایش جمعیت، عواقب یک رویداد آتش‌سوزی شدیدتر می‌شود. آتشی که ممکن است در یک ساختمان محافظت‌شده به یک اتاق محدود شود، می‌تواند در یک ساختمان محافظت‌نشده به طبقات و راهروها گسترش یابد و جان هزاران نفر را در معرض خطر قرار دهد.
فاجعه آتش‌سوزی برج گرنفل در لندن در سال ۲۰۱۷ که جان ۷۲ نفر را گرفت، توجه جهانی را به این خطرات جلب کرد. این حادثه نشان داد که وقتی سیستم‌های ایمنی در برابر آتش‌سوزی، از جمله سیستم‌های اطفاء حریق فعال، در ساختمان‌های مسکونی مرتفع وجود ندارند یا ناکافی هستند، چه اتفاقی می‌افتد.
مهندسی آتش نشانی در مناطق شهری باید از همان مراحل اولیه برنامه ریزی به این واقعیت ها بپردازد. ایمنی در برابر آتش سوزی نمی تواند یک امر فرعی باشد. باید از ابتدا در طراحی شهرها و ساختمان ها لحاظ شود.
دسته جدیدی از توسعه شهری در حال ظهور است: کلان‌شهرهای برنامه‌ریزی‌شده. اینها محیط‌های شهری در مقیاس بزرگ هستند که اغلب با اهدافی شامل پایداری، ادغام فناوری و استانداردهای زندگی مدرن طراحی می‌شوند. به طور خاص، خاورمیانه به مرکزی برای این نوع محیط‌های زندگی تبدیل شده است.
پروژه نئوم عربستان سعودی از جمله شناخته‌شده‌ترین نمونه‌ها است. نئوم که در ابتدا به عنوان یک شهر خطی ۱۷۰ کیلومتری (۱۰۶ مایلی) معروف به «خط» تصور می‌شد، بخشی از طرح چشم‌انداز ۲۰۳۰ عربستان سعودی برای تنوع‌بخشی به اقتصاد و نوسازی زیرساخت‌های آن است. در حالی که این پروژه به طور قابل توجهی از جاه‌طلبی‌های اولیه خود کوچک‌تر شده است، و قرار است فاز اول آن به طول حدود ۲.۴ کیلومتر (۱.۵ مایل) تا سال ۲۰۳۰ تکمیل شود، اما نشان‌دهنده تلاشی جدی برای بازآفرینی آنچه یک شهر می‌تواند باشد، است.
از دیگر پروژه‌های برجسته چشم‌انداز ۲۰۳۰ می‌توان به توسعه گردشگری جهانی دریای سرخ، قدیه، یک مقصد تفریحی و ورزشی، و دروازه دیریه، یک مکان میراث فرهنگی که با زیرساخت‌های مدرن در حال بازسازی است، اشاره کرد. هر پروژه شامل ساخت و سازهای پیچیده و بزرگی است که نیاز به برنامه‌ریزی پیشرفته در زمینه آتش‌سوزی و ایمنی جانی دارد.
آنچه داده‌ها نشان می‌دهند: اثربخشی اسپرینکلر آتش‌نشانی
شواهد مربوط به اثربخشی اسپرینکلرهای آتش‌نشانی بسیار زیاد است. این شواهد از دهه‌ها داده‌های آتش‌سوزی در دنیای واقعی که توسط سازمان‌هایی از جمله NFPA، انجمن ملی اسپرینکلر آتش‌نشانی (NFSA)، انجمن اسپرینکلر آتش‌نشانی آمریکا (AFSA) و ائتلاف اسپرینکلر آتش‌نشانی خانگی (HFSC) جمع‌آوری شده‌اند، به دست آمده است. اعداد و ارقام، داستان را به روشنی بیان می‌کنند.
-
۸۷٪ کاهش نرخ مرگ و میر غیرنظامیان در املاک دارای آب‌پاش در مقایسه با املاک بدون آب‌پاش
-
۶۷٪ کاهش میزان آسیب دیدگی آتش نشانان در محل آتش سوزی در ساختمان های دارای سیستم اطفاء حریق آب پاشی شده
-
۲۷٪ کاهش میزان آسیب غیرنظامیان در مقایسه با آتش‌سوزی‌های بدون آب‌پاش
بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۴، آتش‌سوزی در اماکن بدون آب‌پاش، تنها در ایالات متحده، به طور متوسط سالانه ۲۶۶۰ نفر را کشته است. این رقم بیش از ۶۰ برابر میانگین تعداد سالانه افرادی است که در آتش‌سوزی‌هایی که آب‌پاش وجود داشته، کشته شده‌اند. این اعداد نشان دهنده یک الگوی ثابت است که در دوره‌های مختلف گزارش NFPA مشاهده شده است.
- کاهش میانگین ۳۰ تا ۷۰ درصدی خسارات مالی در آتش‌سوزی‌هایی که در آنها از اسپرینکلر استفاده می‌شود (NFPA)
خسارت به اموال بر اساس نوع سکونت متفاوت است، اما الگوی کلی واضح است. داده‌های NFPA نشان می‌دهد که در صورت وجود آب‌پاش، مرگ و میر غیرنظامیان در هر هزار آتش‌سوزی در مراکز تولیدی ۶۰ درصد، در فروشگاه‌ها و دفاتر ۷۴ درصد، در مراکز درمانی ۷۵ درصد و در هتل‌ها و متل‌ها ۹۱ درصد کاهش می‌یابد.
میانگین خسارت مالی به ازای هر آتش‌سوزی نیز در ساختمان‌های دارای سیستم اطفاء حریق اسپرینکلر به طور قابل توجهی کمتر است. برای هتل‌ها و متل‌ها، داده‌های NFPA میانگین خسارت ۵۹۰۰ دلار را در ساختمان‌های دارای سیستم اطفاء حریق اسپرینکلر در مقایسه با ۱۳۴۰۰ دلار در ساختمان‌های بدون سیستم اطفاء حریق اسپرینکلر نشان می‌دهد، که تفاوت ۵۶ درصدی را نشان می‌دهد. این صرفه‌جویی‌ها نه تنها برای صاحبان املاک شخصی، بلکه برای بیمه‌گران، جوامع و اقتصاد گسترده‌تر نیز معنادار است.
یکی از مهمترین اثرات اسپرینکلرهای آتش نشانی خودکار، توانایی آنها در کوچک نگه داشتن آتش سوزی است. وقتی اسپرینکلر فعال می‌شود، این کار را به سرعت انجام می‌دهد و به گرمای اتاقی که آتش از آن شروع شده است، پاسخ می‌دهد. در بیشتر موارد، فقط یک یا دو اسپرینکلر برای کنترل آتش مورد نیاز است.
-
۹۶ تا ۹۷ درصد آتش‌سوزی‌ها در صورت وجود آب‌پاش‌ها به اتاق مبدا محدود می‌شوند
-
بیش از ۹۰٪ آتش‌سوزی‌ها از کل حوادث گزارش‌شده توسط ۶ یا کمتر اسپرینکلر کنترل شده‌اند
این اثر مهار به ویژه در محیط‌های شهری متراکم اهمیت دارد. آتش‌سوزی که در یک اتاق مهار شده باشد، یک وضعیت اضطراری قابل مدیریت است. آتش‌سوزی که به طبقات مختلف یک ساختمان بلند گسترش یابد، به یک فاجعه بالقوه تبدیل می‌شود. آب‌پاش‌ها قابل اعتمادترین ابزار موجود برای جلوگیری از تشدید آتش‌سوزی هستند.
آب‌پاش‌ها همچنین آب بسیار کمتری نسبت به شلنگ‌های آتش‌نشانی مصرف می‌کنند. این به معنای آسیب کمتر آب به ساختمان و محتویات آن و فشار کمتر بر زیرساخت‌های آبرسانی است.
اسپرینکلرهای آتش‌نشانی در صورت نصب و نگهداری صحیح، بسیار قابل اعتماد هستند. داده‌های NFPA نشان می‌دهد که اسپرینکلرها در ۹۱ درصد از آتش‌سوزی‌های ساختمانی گزارش‌شده در صورت وجود، عمل کرده‌اند. در درصد کمی از مواردی که آنها عمل نکرده‌اند، شایع‌ترین دلیل خاموش شدن دستی سیستم بوده است، نه اینکه به صورت مکانیکی از کار افتاده باشد.
این سابقه‌ی قابلیت اطمینان، بیش از ۱۵۰ سال سابقه‌ی استفاده را در بر می‌گیرد. اسپرینکلرهای آتش‌نشانی خودکار برای اولین بار در سال ۱۸۷۴ در ایالات متحده مورد استفاده قرار گرفتند. از آن زمان، آنها از طریق هزاران کاربرد در دنیای واقعی، آزمایش‌های آزمایشگاهی و استانداردهای چرخه‌های توسعه، اصلاح شده‌اند. نتیجه، فناوری‌ای است که هم اثبات شده و هم به طور مداوم در حال بهبود است.
حفاظت فعال در برابر آتش در طراحی کلان‌شهر
کدهای ساختمانی سنتی الزامات دقیقی را مشخص می‌کنند: این نوع دیوار، آن نوع درب و این منطقه تحت پوشش اسپرینکلر. ایمنی در برابر آتش مبتنی بر عملکرد رویکرد متفاوتی است. این رویکرد اهدافی مانند ایمن نگه داشتن ساکنان و محدود کردن گسترش آتش را تعریف می‌کند و به مهندسان این امکان را می‌دهد که سیستم‌هایی را طراحی کنند که حتی در ساختمان‌های غیرسنتی نیز به این اهداف دست یابند.
این رویکرد برای پروژه‌هایی مانند NEOM و سایر توسعه‌های کلان‌شهری ضروری است، که اغلب دارای اشکال معماری و الگوهای سکونتی هستند که به طور کامل در دسته‌بندی‌های استاندارد آیین‌نامه قرار نمی‌گیرند. به عنوان مثال، یک شهر خطی ۵۰۰ متری (۱۶۴۰ فوتی) بدون جاده، با چالش‌های تخلیه و مهار آتش‌سوزی مواجه است که هیچ آیین‌نامه تجویزی موجود به طور کامل به آنها نمی‌پردازد.
استراتژی‌های مبتنی بر عملکرد معمولاً چندین ابزار را با هم ترکیب می‌کنند: نرم‌افزار مدل‌سازی آتش که نحوه رشد آتش و نحوه حرکت دود را شبیه‌سازی می‌کند، تحلیل خروج که نحوه تخلیه ساکنین را مدل‌سازی می‌کند و طراحی سیستم اطفاء حریق که با خطرات خاص هر فضا مطابقت دارد. حفاظت فعال در برابر آتش، از جمله آب‌پاش‌ها، تقریباً در هر استراتژی ایمنی آتش‌نشانی مبتنی بر عملکرد برای ساختمان‌های پیچیده نقش اساسی دارد.
نئوم یکی از بلندپروازانه‌ترین پروژه‌های طراحی شهری است که تاکنون انجام شده است. حتی در مقیاس کوچک‌تر، فاز اول پروژه The Line برای اسکان حداکثر ۲۰۰۰۰۰ نفر ساکن در یک محیط فشرده و عمودی یکپارچه طراحی شده است. نبود جاده‌ها و وسایل نقلیه سنتی، کل محاسبات واکنش به آتش‌سوزی را تغییر می‌دهد. بدون خودروهای آتش‌نشانی، سیستم اطفاء حریق باید در خود ساختمان تعبیه شود.
این امر سیستم‌های حفاظت فعال در برابر آتش را نه تنها مطلوب، بلکه ضروری می‌کند. در محیطی که واکنش سنتی آتش‌نشانی به معنای متعارف آن امکان‌پذیر نیست، آب‌پاش‌ها و سایر سیستم‌های اطفاء حریق داخلی به خط اصلی دفاع تبدیل می‌شوند. طراحی The Line نیازمند چیزی است که متخصصان ایمنی در برابر آتش آن را مدل‌سازی پیشرفته آتش و دود، مفاهیم منحصر به فرد کنترل دود و ادغام دقیق با کدهای بین‌المللی توصیف می‌کنند.
پروژه‌های کلان‌شهری عربستان سعودی همچنین در حال گذر از یک محیط نظارتی پیچیده هستند. توسعه‌دهندگان باید از قوانین ساختمان‌سازی عربستان (SBC) و قوانین آتش‌نشانی عربستان (SFC) پیروی کنند و در عین حال انتظارات سرمایه‌گذاران و ساکنان بین‌المللی آشنا با استانداردهای NFPA و قوانین بین‌المللی ساختمان را نیز برآورده سازند. این محیط چندقانونی، رویکردهای مبتنی بر عملکرد و سیستم‌های حفاظت در برابر آتش را که در سراسر جهان شناخته شده هستند، ارجحیت می‌دهد.
شهرهای بزرگ طراحی‌شده با مجموعه‌ای از چالش‌های ایمنی در برابر آتش‌سوزی مواجه هستند که با چالش‌های شهرهایی که طی دهه‌ها به صورت ارگانیک رشد کرده‌اند، متفاوت است. درک این چالش‌ها اولین گام برای پرداختن مؤثر به آنهاست.
-
دسترسی اضطراری: بدون شبکه‌های خیابانی سنتی و جاده‌های دسترسی به تجهیزات آتش‌نشانی، سیستم اطفاء حریق باید از ابتدا تعبیه شود. سیستم‌های فعال به ابزار اصلی و نه ثانویه کنترل آتش تبدیل می‌شوند.
-
تخلیه عمودی: ساختمان‌های بلند مرتبه نیاز دارند که ساکنان برای رسیدن به مکان امن، طبقات زیادی را پایین بروند. اسپرینکلرها با کنترل آتش و محدود کردن دود، زمان می‌خرند و به ساکنان زمان بیشتری برای تخلیه می‌دهند.
-
فضاهای مختلط پیچیده: شهرهای بزرگ اغلب عملکردهای مسکونی، تجاری و تفریحی را در یک ساختار واحد ترکیب می‌کنند. هر نوع کاربری دارای بارهای آتش‌سوزی و مشخصات ریسک متفاوتی است که باید در طراحی سیستم در نظر گرفته شوند.
-
زیرساخت‌های تونل و زیرزمینی: بسیاری از شهرهای بزرگ برنامه‌ریزی‌شده شامل کریدورهای حمل‌ونقل و تأسیسات زیرزمینی هستند. این فضاها به سیستم‌های اطفاء حریق و کنترل دود تخصصی نیاز دارند.
-
مقیاس جمعیت: یک رویداد واحد در یک کلان‌شهر متراکم می‌تواند ده‌ها هزار نفر را تحت تأثیر قرار دهد. عواقب ناشی از نقص ایمنی در برابر آتش‌سوزی به طور متناسب بیشتر از ساختمان‌های معمولی است.
شهرهای بزرگ نوظهور، شهرهای «هوشمند» نیز هستند، به این معنی که از فناوری دیجیتال برای مدیریت انرژی، حمل و نقل و خدمات استفاده می‌کنند. سیستم‌های ایمنی آتش‌نشانی به طور فزاینده‌ای بخشی از این زیرساخت هوشمند هستند. مدل‌سازی اطلاعات ساختمان (BIM) به مهندسان این امکان را می‌دهد که قبل از شروع ساخت و ساز، سیستم‌های حفاظت در برابر آتش را در چارچوب کامل عملیات ساختمان برنامه‌ریزی و تجسم کنند.
سیستم‌های یکپارچه تشخیص آتش‌سوزی می‌توانند با سیستم‌های مدیریت ساختمان ارتباط برقرار کنند تا کنترل تهویه هوا، تنظیم فشار راه‌پله‌ها، فعال کردن هشدارهای تخلیه و اطلاع‌رسانی خودکار به سرویس‌های اضطراری را انجام دهند. هنگامی که این سیستم‌های هوشمند با اطفاء حریق فعال و قابل اعتماد ترکیب می‌شوند، نتیجه یک اکوسیستم ایمنی آتش‌نشانی است که سریع‌تر، هماهنگ‌تر و مؤثرتر از هر سیستم جداگانه‌ای است که به تنهایی کار می‌کند.
تأثیر جامعه و برنامه‌ریزی شهری
مزایای اسپرینکلرهای آتش‌نشانی فراتر از ساختمان‌هایی است که در آنها نصب شده‌اند. وقتی یک جامعه پوشش گسترده‌ای از اسپرینکلر دارد، کل ریسک آتش‌سوزی آن جامعه تغییر می‌کند.
ائتلاف سیستم‌های اطفاء حریق خانگی (Home Fire Sprinkler Coalition) رابطه بین استفاده از اسپرینکلر و کاهش خطر آتش‌سوزی در سطح وسیع‌تر در جامعه را مستند کرده است. جوامعی که نرخ نصب اسپرینکلر مسکونی در آنها بالاتر است، شاهد نرخ پایین‌تر مرگ و میر ناشی از آتش‌سوزی، تعداد کمتر درخواست‌های بیمه مرتبط با آتش‌سوزی و کاهش تقاضا برای خدمات اورژانسی هستند. این فقط یک مزیت در سطح ساختمان نیست. این یک نتیجه برای سلامت عمومی است.
این امر به ویژه در کلان‌شهرهای نوظهور و مناطق شهری در حال توسعه که زیرساخت‌های ایمنی عمومی ممکن است هنوز با مقیاس رشد شهری مطابقت نداشته باشند، اهمیت دارد. ایجاد سیستم‌های فعال اطفاء حریق از ابتدا بسیار مقرون به صرفه‌تر از تلاش برای افزایش ظرفیت واکنش اضطراری برای همگام شدن با توسعه بدون محافظت است.
در چارچوب اهداف انتشار صفر خالص و پایداری که بسیاری از کلان‌شهرهای برنامه‌ریزی‌شده اتخاذ کرده‌اند، این نمایه زیست‌محیطی مرتبط است. آب‌پاش‌ها با تعهدات پایداری گسترده‌تر پروژه‌هایی مانند NEOM و توسعه جهانی دریای سرخ سازگار هستند.
سیاست، دستورالعمل‌ها و پذیرش جامعه
الزام استفاده از اسپرینکلرهای آتش‌نشانی از لحاظ تاریخی پس از تراژدی‌های بزرگ آتش‌سوزی رخ داده است. آتش‌سوزی برج گرنفل در لندن در سال ۲۰۱۷ که منجر به کشته شدن ۷۲ نفر شد، دولت بریتانیا را بر آن داشت تا نصب اسپرینکلرها را در ساختمان‌های مسکونی جدید با ارتفاع بیش از ۱۱ متر (۳۶ فوت) در انگلستان الزامی کند. اسکاتلند پا را فراتر گذاشت و نصب اسپرینکلرها را در تمام ساختمان‌های مسکونی جدید الزامی کرد. ولز پیش از این نصب آنها را در تمام خانه‌های جدید اجباری کرده بود.
در ایالات متحده، آتش‌سوزی کلوپ شبانه استیشن در سال ۲۰۰۳ در رود آیلند، که جان ۱۰۰ نفر را گرفت، منجر به تصویب سریع قانون جامع ایمنی در برابر آتش سال ۲۰۰۳ شد. این قانون، نصب اسپرینکلر را در تمام کلوپ‌های شبانه موجود با ظرفیت بیش از ۱۵۰ نفر الزامی کرد، معافیت‌های مربوط به اسپرینکلر را برای ساختمان‌های قدیمی‌تر حذف کرد و قانون ایمنی جانی NFPA را در سراسر ایالت به تصویب رساند.
این مثال‌ها یک الگوی مشترک دارند: یک آتش‌سوزی ویرانگر، تقاضای عمومی برای تغییر را ایجاد می‌کند، که به قانون‌گذاران اراده سیاسی برای اقدام می‌دهد. در حالت ایده‌آل، جوامع قبل از وقوع فجایع، الزامات مربوط به آب‌پاش را می‌پذیرند. اما درک این الگو به مدافعان کمک می‌کند تا برای سیاست‌های پیشگیرانه استدلال کنند.
یکی از آموزنده‌ترین مطالعات موردی در زمینه سیاست آب‌پاش‌ها از کالیفرنیا می‌آید. در سال ۱۹۷۹، شهر سن کلمنته اولین شهر در ایالات متحده بود که نصب آب‌پاش‌های مسکونی را در تمام خانه‌های جدید الزامی کرد. طی ۲۰ سال بعد، ۱۵۰ جامعه در کالیفرنیا قوانین مشابهی را تصویب کردند. در سال ۲۰۱۰، کالیفرنیا قانون اجباری نصب آب‌پاش‌های مسکونی در سراسر ایالت را تصویب کرد که از سال ۲۰۱۱ به اجرا درآمد.
نگرانی‌ها مبنی بر اینکه این قانون باعث کند شدن ساخت و ساز مسکن می‌شود، بی‌اساس بود. در سه سال اول پس از اجرای قانون، کالیفرنیا بیش از ۱۳۰،۰۰۰ خانه تک‌خانواری و ۱۵۰،۰۰۰ واحد چندخانواری ساخت. ایمنی در برابر آتش و رشد مسکن کاملاً با هم سازگار بودند.
سایر حوزه‌های قضایی نیز مسیرهای مشابهی را دنبال کرده‌اند. شهر نیویورک در اواخر دهه ۱۹۹۰ قانون محلی ۱۰ را تصویب کرد که نصب اسپرینکلر را در تمام ساختمان‌های مسکونی جدید با چهار واحد یا بیشتر الزامی می‌کرد. شهرهای سراسر کشور نیز الزامات مشابهی را اتخاذ کرده‌اند و اغلب از جوامع همسایه پیروی می‌کنند.
هر جامعه‌ای آماده‌ی اجباری کردن استفاده از اسپرینکلر نیست. برای این حوزه‌های قضایی، مشوق‌های مالیاتی و سایر رویکردهای مبتنی بر بازار می‌توانند پذیرش این سیستم‌ها را تسریع کنند. لایحه‌ی ۶۴۸ مجلس آلاسکا که در سال ۱۹۸۰ به قانون تبدیل شد، مشوق‌های مالیاتی را برای مالکان املاکی که سیستم‌های حفاظت در برابر آتش‌سوزی تأیید شده نصب می‌کردند، ارائه می‌داد. قانون تشویقی اسپرینکلر آتش‌نشانی ایالات متحده، مشوق‌های استهلاک مالیاتی فدرال را برای مالکان ساختمان‌هایی که سیستم‌های اسپرینکلر را ارتقا می‌دهند، پیشنهاد کرده است.
قوانین برنامه‌ریزی اجتماعی همچنین می‌توانند اسپرینکلرها را به عنوان بخشی از استراتژی‌های گسترده‌تر مدیریت ریسک آتش‌سوزی در نظر بگیرند. شهر فرزنو، کالیفرنیا، از سال ۱۹۶۱ الزامات اسپرینکلر را به عنوان عنصر اصلی طرح ایمنی آتش‌سوزی مرکز شهر خود استفاده کرد. تا سال ۱۹۸۱، ۹۵ درصد از مساحت طبقه در منطقه تجاری مرکزی فرزنو دارای حفاظت اسپرینکلر بودند. نتیجه، کاهش قابل توجه تلفات آتش‌سوزی و تقاضا برای آتش‌نشانی بود.
برای توسعه‌دهندگان و برنامه‌ریزان کلان‌شهرهای نوظهور، پیام این مثال‌ها واضح است: حفاظت فعال در برابر آتش می‌تواند الزامی، تشویقی یا در برنامه‌ریزی جامعه ادغام شود. رویکردهای متعددی می‌توانند مؤثر باشند. مهمترین چیز این است که زود اقدام کنید، قبل از اینکه ساختمان‌ها ساخته شوند و قبل از وقوع آتش‌سوزی.
اتحادیه بین‌المللی اطفاء حریق (IFSA) پذیرش سیستم‌های حفاظت از آتش مبتنی بر آب را در سراسر جهان ترویج می‌دهد. راهنمای IFSA برای ترویج سیستم‌های اسپرینکلر آتش‌نشانی خودکار، یک نقشه راه عملی برای مدافعان، سیاست‌گذاران و متخصصان صنعت که می‌خواهند الزامات اسپرینکلر را در جوامع خود ارتقا دهند، ارائه می‌دهد.
کار IFSA به ویژه در مناطقی مانند خاورمیانه و آسیا اهمیت دارد، جایی که شهرنشینی سریع چالش‌های جدیدی در زمینه ایمنی در برابر آتش ایجاد می‌کند، در حالی که چارچوب‌های قوانین محلی هنوز در حال توسعه هستند. استانداردهای بین‌المللی تدوین شده توسط NFPA، ISO و سایر نهادها، پایه و اساسی را فراهم می‌کنند، اما باید با شرایط محلی تطبیق داده شوند، به طور مؤثر اجرا شوند و توسط نیروهای آموزش دیده نصب و بازرسی پشتیبانی شوند.
ایجاد این ظرفیت، از نظر پیمانکاران آموزش‌دیده، متخصصان بازرسی و آزمایش و مسئولان آگاه به قوانین، به اندازه خود قوانین اهمیت دارد. الزامی بدون اجرا و نگهداری، وعده‌ای بدون حمایت است.
مسیر پیش رو
دفاع فعال در برابر آتش‌سوزی در کلان‌شهرهای نوظهور، امری بدیهی نیست. داده‌ها واضح، فناوری اثبات‌شده و ابزارهای سیاست‌گذاری در دسترس هستند. آنچه باقی می‌ماند، اراده برای اقدام است.
برای شهرهای بزرگی مانند NEOM و سایر پروژه‌های توسعه‌ای چشم‌انداز ۲۰۳۰، این فرصت بی‌نظیر است. این پروژه‌ها همین الان در حال طراحی هستند. سیستم‌های حفاظت در برابر آتش که از ابتدا تعبیه می‌شوند، بسیار مؤثرتر و بسیار ارزان‌تر از سیستم‌هایی هستند که پس از ساخت و ساز، مقاوم‌سازی می‌شوند. تصمیماتی که امروز گرفته می‌شود، تعیین خواهد کرد که آیا این شهرها برای افرادی که در آنها زندگی و کار خواهند کرد، در برابر آتش‌سوزی ایمن هستند یا خیر.
برای شهرهای موجود و در حال رشد در سراسر جهان، این مسیر شامل ترکیبی از تدوین آیین‌نامه، حمایت از سیاست‌ها، آموزش نیروی کار و آگاهی عمومی است. هیچ یک از این مراحل آسان نیستند، اما همه آنها قابل دستیابی هستند. جوامعی که الزامات سختگیرانه‌ای برای آب‌پاش‌ها اتخاذ کرده‌اند، به طور مداوم نتایج بهتر، تلفات کمتر و تاب‌آوری بیشتری را گزارش می‌دهند.
توصیه‌های کلیدی
-
الزامات حفاظت فعال در برابر آتش‌سوزی را در ضوابط اساسی و طرح‌های جامع برای همه پروژه‌های توسعه کلان‌شهرهای جدید و پروژه‌های عمرانی در مقیاس بزرگ بگنجانید.
-
اتخاذ استراتژی‌های ایمنی در برابر آتش مبتنی بر عملکرد برای اشکال غیرسنتی ساختمان، و حصول اطمینان از اینکه سیستم‌های اطفاء حریق فعال در هر طراحی ایمنی در برابر آتش، محوریت دارند.
-
از قوانین، مشوق‌های مالیاتی یا دستورالعمل‌های برنامه‌ریزی اجتماعی برای تسریع پذیرش سیستم آب‌پاش در ساختمان‌های مسکونی و تجاری موجود استفاده کنید.
-
در توسعه نیروی کار سرمایه‌گذاری کنید تا طراحان، نصاب‌ها و متخصصان بازرسی و آزمایش آب‌پاش‌های آتش‌نشانی آموزش‌دیده در مناطقی که رشد سریع شهری را تجربه می‌کنند، در دسترس باشند.
-
ایجاد مشارکت‌های بین‌المللی برای به اشتراک گذاشتن دانش، داده‌ها و بهترین شیوه‌ها بین حوزه‌های قضایی در مراحل مختلف تدوین آیین‌نامه ایمنی در برابر آتش.