گزارش‌های اخیر که جزئیات منشأ آتش‌سوزی مرگبار برج گرنفل در لندن را شرح می‌دهند، حاکی از آن است که یک سیستم آب‌پاش خودکار آتش‌نشانی می‌توانست از این فاجعه جلوگیری کند. به گفته پلیس لندن، آتش‌سوزی که در ۱۴ ژوئن حداقل ۷۹ نفر را کشت، از یک یخچال در یک آپارتمان طبقه چهارم آغاز شد و سپس به نمای بیرونی قابل اشتعال ساختمان گسترش یافت. اگر یک سیستم آب‌پاش خودکار آتش‌نشانی در ساختمان نصب شده بود، انتظار می‌رفت که مداخله کرده و از رسیدن آتش به نمای بیرونی ساختمان جلوگیری کند.
بیشتر فجایع بزرگ آتش‌سوزی شامل نوعی نقض قوانین یا خطای انسانی می‌شوند و آتش‌سوزی برج گرنفل نیز ممکن است از این قاعده مستثنی نباشد. توجه زیادی به این واقعیت معطوف شده است که پنل‌های آلومینیومی مورد استفاده در نمای بیرونی ساختمان حاوی یک هسته پلاستیکی قابل احتراق بودند. اگرچه روکش آلومینیومی برای جلوگیری از احتراق تصادفی پنل‌ها در نظر گرفته شده بود، اما طبق گزارش‌ها، قرار گرفتن در معرض آتش در داخل ساختمان، باعث اشتعال مجموعه بیرونی شده و باعث گسترش سریع آتش شده است.
با این حال، به گفته راس فلمینگ، مهندس حفاظت در برابر آتش، که به عنوان مدیر عامل انجمن بین‌المللی آب‌پاش آتش‌نشانی (IFSA) فعالیت می‌کند، «سیستم‌های آب‌پاش آتش‌نشانی خودکار توانایی منحصر به فردی در جبران طیف وسیعی از کاستی‌های دیگر آتش‌سوزی دارند.» او اشاره می‌کند که در دهه 1990، اداره خدمات عمومی ایالات متحده از مؤسسه ملی استاندارد و فناوری (NIST) خواست تا قابلیت‌های سیستم‌های آب‌پاش آتش‌نشانی خودکار و سطح حفاظتی که می‌توان از آنها انتظار داشت را مطالعه کند. NIST سه قابلیت اساسی را گزارش کرد. اولین مورد، توانایی جلوگیری از تبدیل اتاق مبدا آتش‌سوزی به حالت جرقه‌زن بود، پدیده‌ای که در آن همه مواد قابل احتراق مشتعل می‌شوند. مورد دوم، توانایی آب‌پاش‌ها در محدود کردن آتش به حداکثر اندازه‌ای که از 1 مگاوات تجاوز نکند، تقریباً معادل حداکثر سرعت سوختن یک صندلی روکش‌دار. مورد سوم، توانایی آب‌پاش‌ها در جلوگیری از خروج شعله‌های آتش از اتاق مبدا آتش‌سوز بود. فلمینگ خاطرنشان می‌کند که «اگر یک سیستم آب‌پاش آتش‌نشانی خودکار برای مداخله وجود داشت، آتش‌سوزی برج گرنفل هرگز نباید به نمای بیرونی ساختمان می‌رسید.» این دیدگاه توسط گزارشی در مورد پوشش خارجی قابل اشتعال که در سال ۲۰۱۴ توسط بنیاد تحقیقات حفاظت در برابر آتش منتشر شد، پشتیبانی می‌شود. این گزارش حاوی این جمله است: «نتیجه گرفته شده است که سیستم‌های آب‌پاش احتمالاً بر خطر گسترش آتش‌سوزی‌های داخلی به دیوار خارجی و تبدیل آنها به آتش‌سوزی‌های دیوار خارجی تأثیر می‌گذارند.»
قابلیت سیستم‌های آب‌پاش خودکار اطفاء حریق اکنون در بریتانیا پس از فاجعه آتش‌سوزی گرنفل به رسمیت شناخته شده است. اگرچه دولت ملی هنوز اقدامی نکرده است، اما شهرها و شهرستان‌های مختلف از قبل برنامه‌هایی را برای مقاوم‌سازی برج‌های مسکونی عمومی خود با سیستم‌های آب‌پاش اعلام کرده‌اند. این شهرها شامل بیرمنگام (۲۱۳ برج)، کرویدون (۲۵ برج)، شفیلد (۲۴ برج) و استوک-آن-ترنت (۱۶ برج) می‌شوند. اگرچه این یک واقعیت تأسف‌بار در مورد حفاظت در برابر آتش است که پیشرفت اغلب پس از وقوع فجایع حاصل می‌شود، IFSA از اقدام این جوامع به خاطر حرکت قاطع آنها به سمت بهبود ایمنی شهروندانشان تقدیر می‌کند.