Η πυρκαγιά στο One Meridian Plaza του 1991 είναι ένα από τα πιο μελετημένα συμβάντα πυρκαγιάς σε πολυώροφους ορόφους στην ιστορία. Τα μαθήματά της είναι καταγεγραμμένα στα πρότυπα που προστατεύουν τα κτίρια σήμερα.

Το βράδυ της 23ης Φεβρουαρίου 1991, ένας σωρός από κουρέλια εμποτισμένα με λινέλαιο, που είχε αφήσει ένας εργολάβος στον άδειο 22ο όροφο ενός 38όροφου κτιρίου γραφείων στη Φιλαδέλφεια, άρχισε να καίγεται. Ακολούθησε πυρκαγιά 19 ωρών που σκότωσε τρεις πυροσβέστες, τραυμάτισε 24 άλλους, κατέκαψε οκτώ ορόφους και πυροδότησε την πιο σημαντική αναθεώρηση των προτύπων σωλήνων άντλησης και πυροπροστασίας στη σύγχρονη ιστορία. Το κτίριο ήταν το One Meridian Plaza. Τα μαθήματα που έδωσε εξακολουθούν να διαμορφώνουν τον τρόπο με τον οποίο σχεδιάζουμε, εγκαθιστούμε και συντηρούμε συστήματα πυροπροστασίας σήμερα.

Μια φωτιά που δεν έπρεπε να είχε καίει τόσο καιρό

Ένα Meridian Plaza κατασκευάστηκε το 1972 και διέπεται από τον οικοδομικό κανονισμό της Φιλαδέλφειας του 1949, ένα έγγραφο που δεν έκανε διάκριση μεταξύ πολυώροφων κτιρίων και συνηθισμένων κτιρίων. Ο πύργος δεν διέθετε αυτόματους πυροσβεστικούς ψεκαστήρες στους ορόφους όπου έκαιγε η πυρκαγιά. Όταν ξέσπασε η πυρκαγιά στον 22ο όροφο, δεν διέθετε σταθερό σύστημα καταστολής για να την σταματήσει.

Η Πυροσβεστική Υπηρεσία της Φιλαδέλφειας ανταποκρίθηκε τελικά με 12 συναγερμούς, φέρνοντας στο σημείο περισσότερους από 300 πυροσβέστες και 51 εταιρείες μηχανών. Αλλά η φωτιά ανέβαινε όροφο με όροφο, ανεμπόδιστη, για σχεδόν 24 ώρες. Ο αρχηγός Ντέιβιντ Χόλκομπ, η πυροσβέστης Φίλις ΜακΆλιστερ και ο πυροσβέστης Τζέιμς Τσάπελ έχασαν τη ζωή τους όταν αποπροσανατολίστηκαν σε συνθήκες έντονης φωτιάς και καπνού στον 28ο όροφο. Είκοσι τέσσερις άλλοι πυροσβέστες τραυματίστηκαν.

Η φωτιά τελικά δεν σταμάτησε από τις εκατοντάδες πυροσβέστες που βρίσκονταν έξω, αλλά από 10 αυτόματα ψεκαστήρες στον 30ό όροφο, τον πρώτο όροφο όπου ένας ένοικος είχε εγκαταστήσει ένα σύστημα ψεκαστήρων στο πλαίσιο μιας ανακαίνισης. Αυτά τα 10 ψεκαστήρες έκαναν αυτό που δεν μπόρεσε ολόκληρη η αντίδραση της πυροσβεστικής υπηρεσίας: να σταματήσουν την κάθετη εξάπλωση της φωτιάς. Το κτίριο τέθηκε υπό έλεγχο στις 3:01 μ.μ. στις 24 Φεβρουαρίου.

Η αποτυχία του Standpipe στο επίκεντρο της κρίσης

Ένα Meridian Plaza είχε σύστημα σωλήνων άντλησης νερού. Οι πυροσβέστες είχαν πρόσβαση στο νερό σε κάθε όροφο. Γιατί λοιπόν δεν μπορούσαν να σταματήσουν τη φωτιά;

Η απάντηση βρίσκεται σε αυτό που συνέβη όταν οι πυροσβέστες συνέδεσαν τους σωλήνες και προσπάθησαν να κατασβέσουν τη φωτιά στους επάνω ορόφους. Το σύστημα των κατακόρυφων σωλήνων είχε εξοπλιστεί με βαλβίδες μείωσης πίεσης (PRV) στις εξόδους των σωλήνων στους ορόφους 13 έως 25. Οι PRV έχουν σχεδιαστεί για να διαχειρίζονται τις επικίνδυνα υψηλές πιέσεις που αναπτύσσονται στους κάτω ορόφους σε ψηλά κτίρια, διατηρώντας τις πιέσεις εξόδου εντός ενός εύρους που οι πυροσβέστες μπορούν να χειριστούν με ασφάλεια. Όταν ρυθμιστούν σωστά, αποτελούν ένα κρίσιμο χαρακτηριστικό ασφαλείας.

Στο One Meridian Plaza, οι βαλβίδες PRV είχαν εγκατασταθεί λανθασμένα και δεν είχαν ρυθμιστεί σωστά. Αντί να παρέχουν χρήσιμη πίεση, οι βαλβίδες περιόριζαν την πίεση εξόδου σε περίπου 40 και 60 psi (276 έως 414 kPa) στην άκρη του ακροφυσίου. Εκείνη την εποχή, το NFPA 14 απαιτούσε ελάχιστη υπολειμματική πίεση μόνο 65 psi (448 kPa) στην πιο απομακρυσμένη έξοδο και η μέγιστη πίεση εξόδου περιορίστηκε στα 100 psi (689 kPa). Ο συνδυασμός των λανθασμένα ρυθμισμένων PRV και ενός ελάχιστου προτύπου πίεσης που ήταν πολύ χαμηλό σήμαινε ότι οι πυροσβέστες δεν μπορούσαν να παράγουν αποτελεσματικά ρεύματα σωλήνων. Δεν μπορούσαν να καταπολεμήσουν την πυρκαγιά.

Η επίσημη έκθεση της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας των ΗΠΑ ήταν άμεση στα ευρήματά της: οι ακατάλληλα ρυθμισμένες βαλβίδες PRV παρείχαν ανεπαρκή πίεση για τις ροές σωλήνων της πυροσβεστικής υπηρεσίας και, ως αποτέλεσμα, η πυρκαγιά έφτασε σε μέγεθος που εξαπλώθηκε ανεμπόδιστα από όροφο σε όροφο. Δεν επρόκειτο για πρόβλημα σχεδιασμού που είχε περάσει απαρατήρητο για χρόνια και στη συνέχεια εμφανίστηκε υπό πίεση. Οι βαλβίδες απλώς δεν είχαν ποτέ δοκιμαστεί, επαληθευτεί και τεκμηριωθεί σωστά μετά την εγκατάσταση.

Τι άλλαξε: Η απάντηση στον κώδικα

Η πυρκαγιά προκάλεσε δύο από τις πιο σημαντικές εξελίξεις στην ιστορία των προτύπων πυροπροστασίας με βάση το νερό.

Το NFPA 14 αναθεωρήθηκε στην έκδοση του 1993.

Η ελάχιστη υπολειπόμενη πίεση στην πιο απομακρυσμένη έξοδο του κατακόρυφου αγωγού αυξήθηκε από 65 psi (448 kPa) σε 100 psi (689 kPa). Η μέγιστη πίεση εξόδου παρέμεινε σε ισχύ, αλλά η έννοια των ζωνών πίεσης του κατακόρυφου αγωγού αναδιαρθρώθηκε, απομακρύνοντας από ένα αυθαίρετο όριο ύψους 84 m (275 πόδια) και στρέφοντας την προσοχή μας σε μια προσέγγιση βασισμένη στην πίεση του συστήματος, η οποία ώθησε τους σχεδιαστές να χρησιμοποιούν ζώνες για τον έλεγχο της πίεσης σε όλο το κτίριο. Αυτές οι αλλαγές άλλαξαν ριζικά τον τρόπο με τον οποίο τα συστήματα κατακόρυφων αγωγών σχεδιάζονται για χρήση σε πολυώροφους χώρους.

Δημιουργήθηκε το NFPA 25.

Πριν από το 1992, δεν υπήρχε ενιαίο εφαρμόσιμο πρότυπο που να διέπει την επιθεώρηση, τον έλεγχο και τη συντήρηση συστημάτων πυροπροστασίας με βάση το νερό. Υπήρχαν οδηγίες με τη μορφή συνιστώμενων πρακτικών στα NFPA 13A και NFPA 14A, αλλά αυτές ήταν συστάσεις και όχι απαιτήσεις. Το One Meridian Plaza κατέδειξε τι συμβαίνει όταν η συντήρηση αφήνεται σε σύσταση και όχι σε υποχρέωση. Η πρώτη έκδοση του NFPA 25 του 1992 συνδύασε αυτά τα έγγραφα σε ένα εφαρμόσιμο πρότυπο που έδωσε στους ιδιοκτήτες κτιρίων, στους διαχειριστές εγκαταστάσεων και στις αρχές που έχουν δικαιοδοσία (AHJs) σαφείς, δεσμευτικές απαιτήσεις για τις δραστηριότητες και την τεκμηρίωση ITM. Το NFPA 25 υπάρχει, σε μεγάλο βαθμό, λόγω των όσων πήγαν στραβά στο One Meridian Plaza.

Σε τοπικό επίπεδο, η Φιλαδέλφεια ψήφισε νομοθεσία που απαιτούσε την αναβάθμιση όλων των μη οικιστικών κτιρίων ύψους άνω των 23 μέτρων (75 ποδιών) με αυτόματα συστήματα καταιονισμού έως το 1997. Η πυρκαγιά, η οποία δεν μπορούσε να αντιμετωπιστεί μόνο με αγωγούς καταιονισμού, έγινε το σαφέστερο δυνατό επιχείρημα για ολοκληρωμένη προστασία από καταιονισμό.

Το μάθημα που ισχύει ακόμα και σήμερα

Το σύστημα σωλήνων άντλησης στο One Meridian Plaza δεν ήταν ελαττωματικό σύστημα κατά τη στιγμή της εγκατάστασης. Με την πάροδο του χρόνου, κατέστη ελαττωματικό σύστημα, λόγω ανεπαρκούς επαλήθευσης, ακατάλληλα τοποθετημένων εξαρτημάτων και απουσίας οποιασδήποτε εκτελεστής απαίτησης για δοκιμή και τεκμηρίωση της απόδοσης. Τα PRV ήταν στη θέση τους. Απλώς δεν λειτουργούσαν σωστά και κανείς δεν είχε ελέγξει.

Αυτό είναι το διαχρονικό μάθημα του One Meridian Plaza: ένα σύστημα πυροπροστασίας που δεν έχει επιθεωρηθεί, δοκιμαστεί και συντηρηθεί σωστά δεν είναι σύστημα πυροπροστασίας. Είναι μια υποδομή που περιμένει να αποτύχει.

Το Κεφάλαιο 6 του NFPA 25, το κεφάλαιο που διέπει το σύστημα ITM για τους αγωγούς άντλησης, αναφέρεται άμεσα στο είδος της βλάβης που συνέβαλε στον θάνατο τριών πυροσβεστών στη Φιλαδέλφεια. Απαιτεί:

  • Οπτική επιθεώρηση συνδέσεων σωλήνων, βαλβίδων και εξαρτημάτων συστήματος σε καθορισμένα χρονικά διαστήματα
  • Δοκιμές ροής και δοκιμές πίεσης για την επαλήθευση ότι το σύστημα παρέχει την πραγματική απόδοση που απαιτείται από το πρότυπο, όχι μόνο την απόδοση που καταγράφεται κατά την εγκατάσταση
  • Λειτουργικός έλεγχος των συσκευών ρύθμισης πίεσης για να επιβεβαιωθεί ότι έχουν ρυθμιστεί σωστά και λειτουργούν εντός των απαιτούμενων ορίων
  • Τεκμηρίωση όλων των δραστηριοτήτων, έτσι ώστε η κατάσταση του συστήματος να είναι θέμα καταγραφής και όχι υπόθεσης.

Ένα PRV που έχει ρυθμιστεί λανθασμένα και δεν έχει δοκιμαστεί ποτέ θα περάσει κάθε οπτική επιθεώρηση. Δεν θα περάσει μια λειτουργική δοκιμή. Το ένα Meridian Plaza είναι ο λόγος που το NFPA 25 απαιτεί και τα δύο.

Ιστορικές πυρκαγιές και βιοτικό επίπεδο

Τα πρότυπα πυροπροστασίας που χρησιμοποιούνται σήμερα δεν προέκυψαν από τη θεωρία. Προέκυψαν από πυρκαγιές. Η πυρκαγιά στο νυχτερινό κέντρο διασκέδασης Cocoanut Grove στη Βοστώνη το 1942 διαμόρφωσε τις απαιτήσεις εξόδου και εξόδου. Η πυρκαγιά στο Beverly Hills Supper Club το 1977 στο Κεντάκι οδήγησε σε αλλαγές στην ειδοποίηση των ενοίκων και στην ικανότητα εξόδου. Η πυρκαγιά στο MGM Grand Hotel το 1980 στο Λας Βέγκας μετέτρεψε τις απαιτήσεις για τον έλεγχο καπνού και την εγκατάσταση ψεκαστήρων σε πολυώροφα ξενοδοχεία. Και το One Meridian Plaza άλλαξε τον τρόπο που σκεφτόμαστε την πίεση των σωλήνων κατακόρυφης ροής, τον σχεδιασμό ζωνών και την υποχρέωση συντήρησης αυτού που χτίζουμε.

Αυτό είναι το μοντέλο με το οποίο μαθαίνει η κοινότητα πυροπροστασίας. Μια πυρκαγιά αποκαλύπτει ένα κενό. Οι ερευνητές το καταγράφουν. Οι επιτροπές προτύπων ανταποκρίνονται. Ακολουθούν οι υιοθετήσεις κώδικα. Το σύστημα δεν είναι γρήγορο, αλλά είναι σοβαρό και τα στοιχεία δείχνουν ότι λειτουργεί.

Η πρόκληση είναι τι συμβαίνει μεταξύ των πυρκαγιών. Τα πρότυπα βελτιώνονται. Τα κτίρια κατασκευάζονται σύμφωνα με τις νέες απαιτήσεις. Ωστόσο, τα υπάρχοντα κτίρια γερνούν, τα συστήματα συσσωρεύουν αναβαλλόμενη συντήρηση και οι συνθήκες που επέτρεψαν στο One Meridian Plaza να επιστρέψει αθόρυβα σε οποιοδήποτε κτίριο όπου η ITM αντιμετωπίζεται ως τυπικότητα και όχι ως λειτουργική υποχρέωση.

Η Δέσμευση της IFSA

Η Διεθνής Συμμαχία Καταστολής Πυρκαγιών εκπροσωπεί τους κατασκευαστές και τα ενδιαφερόμενα μέρη που κατασκευάζουν τα συστήματα που προστατεύουν τα κτίρια και τους ανθρώπους που βρίσκονται σε αυτά. Τα μέλη της IFSA παράγουν τα εξαρτήματα σωλήνων κατακόρυφης ροής, τις συσκευές ρύθμισης πίεσης, τις συνδέσεις σωλήνων, τις βαλβίδες και τις συνδέσεις πυροσβεστικής που εγκαθίστανται σε κατασκευές σε όλο τον κόσμο. Έχουμε άμεσο συμφέρον να διασφαλίσουμε ότι αυτά τα συστήματα όχι μόνο σχεδιάζονται και εγκαθίστανται σωστά, αλλά και συντηρούνται σωστά καθ' όλη τη διάρκεια ζωής τους.

Τα μαθήματα του One Meridian Plaza δεν αποτελούν ιστορία. Είναι απαιτήσεις, γραμμένες στα NFPA 14 και NFPA 25, που υπάρχουν επειδή τρεις πυροσβέστες δεν επέστρεψαν σπίτι. Η τιμή αυτής της κληρονομιάς σημαίνει ότι αντιμετωπίζουμε την ITM ως την επαγγελματική και νομική υποχρέωση που είναι.