Εισαγάγετε το email σας για να κατεβάσετε τον πλήρη Οδηγό.
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο CAPTCHA
Τα συστήματα πυροσβεστικών συστημάτων καταιονισμού διέπονται από συγκεκριμένους κώδικες και πρότυπα για να διασφαλίζεται η σωστή εγκατάσταση και λειτουργικότητα. Οι βασικοί κώδικες περιλαμβάνουν τον NFPA 13 για τυπικές εγκαταστάσεις, τον NFPA 13R για κατοικίες και τον IFC (Διεθνή Κώδικα Πυρασφάλειας) για γενικές απαιτήσεις κτιρίων.
Όταν τους ζητήθηκε να κατατάξουν τους καλύτερους τρόπους για την προώθηση της μεγαλύτερης χρήσης αυτόματων συστημάτων πυροσβεστικών ψεκαστήρων, οι υποστηρικτές των συστημάτων πυροσβεστικών ψεκαστήρων έδωσαν στους κώδικες πυροπροστασίας τις δύο υψηλότερες βαθμολογίες από 10 κοινές στρατηγικές που αποσκοπούν στην αύξηση της χρήσης τους. «Πείθηση των συντακτών κωδίκων να απαιτούν συστήματα πυροπροστασίας για συγκεκριμένα άτομα» (7,3 στα 10). Η δεύτερη υψηλότερη (7,0) ήταν η «Ενθάρρυνση των πυροσβεστικών αρχών να προωθήσουν τους πυροσβεστικούς ψεκαστήρες», κάτι που θα μπορούσε επίσης να υλοποιηθεί μέσω αλλαγών στον κανονιστικό κώδικα.
Σε αυτήν την ανάρτηση ιστολογίου, θα εμβαθύνουμε στο θέμα των κωδίκων πυρασφάλειας — συγκεκριμένα, τι είναι ένας κώδικας και ποιος είναι ο ρόλος των πυροσβεστικών συστημάτων καταιονισμού; Αυτή η ανάρτηση ιστολογίου καλύπτει τα σημαντικότερα σημεία του κεφαλαίου τέσσερα, «Κωδίκοι πυρασφάλειας και πυροσβεστικοί ψεκαστήρες», του Οδηγού IFSA για την προώθηση αυτόματων συστημάτων πυροσβεστικών συστημάτων καταιονισμού: Ένας χάρτης πορείας για την υπεράσπιση.
Υποχρέωση της κυβέρνησης να παρέχει προστασία από πυρκαγιά
Η πυρασφάλεια αποτελεί τόσο προσωπική όσο και συλλογική ευθύνη. Σε χώρους εργασίας, εμπορικά ακίνητα και πολυκατοικίες, το άτομο που έχει τον επιχειρησιακό έλεγχο είναι συνήθως υπεύθυνο για την πυρασφάλεια. Ωστόσο, όταν υπάρχουν κίνδυνοι για την ασφάλεια, οι κυβερνήσεις αναμένεται να παρέμβουν για την προστασία του κοινού.
Αυτή η παρέμβαση εμπίπτει στην αστυνομική εξουσία της κυβέρνησης, μια ευρεία εξουσία για τη διασφάλιση της δημόσιας ασφάλειας, της υγείας και της ευημερίας. Η αστυνομική εξουσία επιτρέπει στις κυβερνήσεις να αναλαμβάνουν δράσεις, όπως η κατεδάφιση μη ασφαλών κατασκευών, η επιβολή εμβολιασμών, η ρύθμιση των δημόσιων συγκοινωνιών ή η απαγόρευση επικίνδυνων πρακτικών όπως η χρήση πυροτεχνημάτων για καταναλωτές ή ξύλινων κτιρίων στις πόλεις, όσον αφορά την πυροπροστασία.
Ωστόσο, για να δικαιολογείται η κρατική παρέμβαση, πρέπει να εξυπηρετεί το δημόσιο συμφέρον, να είναι εύλογα απαραίτητη και να μην επιβάλλει αδικαιολόγητα βάρη στα άτομα. Η δικαστική εποπτεία συμβάλλει στη διασφάλιση ότι οι εν λόγω εξουσίες δεν χρησιμοποιούνται κατάχρηση ή δεν εφαρμόζονται με τρόπους που παρεμβαίνουν αδικαιολόγητα σε νόμιμες δραστηριότητες.
Μια Σύντομη Ιστορία των Κτιρίων και των Κωδίκων Πυρασφάλειας
Ο παλαιότερος γνωστός κυβερνητικός κανονισμός για την ασφάλεια των κτιρίων ήταν μέρος του Κώδικα Νομικών Θεμάτων του Χαμουραμπί, του 6ου βασιλιά της Βαβυλώνας, που εκδόθηκε το 1754 π.Χ. Ο Κώδικας περιείχε 282 κανόνες που καθόριζαν πρότυπα για τις εμπορικές συναλλαγές και καθόριζαν πρόστιμα και τιμωρίες για την εκπλήρωση των απαιτήσεων της δικαιοσύνης. Ανακαλύφθηκε το 1901, σκαλισμένος σε μια τεράστια πέτρινη κολόνα σε σχήμα δακτύλου.
Το 871, ο Αλφρέδος ο Μέγας της Αγγλίας θέσπισε μέτρα πρόληψης πυρκαγιών, συμπεριλαμβανομένης της κάλυψης των φωτιών μαγειρέματος τη νύχτα, και το 1189 ο δήμαρχος του Λονδίνου πρότεινε την κατασκευή τοιχωμάτων από πέτρα για τον περιορισμό της εξάπλωσης της φωτιάς. Η ιδέα της υποχρεωτικής χρήσης άκαυστων υλικών για την πρόληψη της εξάπλωσης της φωτιάς έφτασε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι πρώτες αμερικανικές πόλεις, όπως η Νέα Υόρκη και η Βοστώνη, απαιτούσαν οι κατοικίες να κατασκευάζονται από τούβλα ή πέτρα με στέγες από σχιστόλιθο ή κεραμίδια για τον περιορισμό της εξάπλωσης της φωτιάς.
Το 1896, το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλιστών Πυρασφάλειας (NBFU) ανέπτυξε τον πρώτο του πρότυπο νόμο περί κτιρίων και άσκησε ανεπιτυχώς πιέσεις για την υιοθέτησή του από την Πολιτεία της Νέας Υόρκης. Η προσπάθεια οδήγησε στη δημοσίευση του Κτιριακού Κώδικα NBFU το 1905, που θεωρείται ο πρώτος «πρότυπος κώδικας κτιρίων», μια πλήρης συλλογή τεχνικών απαιτήσεων για την κατασκευή κτιρίων, ειδικά γραμμένων με τρόπο που προοριζόταν να υιοθετηθεί ως νόμος από μια κυβέρνηση. Αυτός ο πρότυπος κώδικας NBFU δημοσιεύθηκε αργότερα με την ονομασία Εθνικός Κτιριακός Κώδικας και ενημερώνονταν περιοδικά μέχρι το 1967.
Αυτός ο κώδικας πρωτοστάτησε στην ανάπτυξη θεμελιωδών αρχών κώδικα, όπως οι απαιτήσεις ύψους και επιφάνειας κτιρίων, τα μέσα εξόδου, η πυράντοχη κατασκευή, το περίβλημα φρεατίων, τα στηθαία, οι πυράντοχοι τοίχοι και πόρτες, τα συστήματα πυρόσβεσης και καταστολής.
Ο πρότυπος κώδικας NBFU του 1905 περιείχε απαιτήσεις για συστήματα καταιονισμού σε τμήματα κτιρίων, συμπεριλαμβανομένων των κάτω από το επίπεδο του εδάφους περιοχών εμπορικών και βιομηχανικών χώρων. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, μεγάλες πόλεις όπως η Νέα Υόρκη και το Σικάγο είχαν την οικονομική δυνατότητα να γράφουν και να ενημερώνουν τους δικούς τους οικοδομικούς κανονισμούς. Μικρότερες πόλεις και πολιτείες αποφάσισαν να συνεργαστούν σε περιφερειακές ομάδες για να γράφουν και να ενημερώνουν τακτικά πρόσθετους πρότυπους οικοδομικούς κανονισμούς ως εναλλακτικές λύσεις στους κανονισμούς του ασφαλιστικού κλάδου.
Εθνικός Κτιριοδομικός Κώδικας NBFU. Αυτά περιελάμβαναν:
- 1927 – Ο Ενιαίος Κώδικας Δόμησης, που δημοσιεύτηκε από τη Διεθνή Διάσκεψη Υπαλλήλων Δόμησης (ICBO)
- 1947 – Ο Πρότυπος Κτιριοδομικός Κανονισμός, που δημοσιεύθηκε από το Κογκρέσο του Νότιου Κτιριοδομικού Κανονισμού (SBCCI)
- 1950 – Ο Βασικός Κώδικας Δόμησης, που δημοσιεύτηκε από τους Διεθνείς Υπαλλήλους Δόμησης και Διαχειριστές Κωδικών (BOCA)
Ενώ υιοθετήθηκαν ευρέως σε περιφερειακό επίπεδο, οι αποκλίσεις στις απαιτήσεις μεταξύ τους και ο τρόπος με τον οποίο υιοθετήθηκαν σε κρατικό ή τοπικό επίπεδο συχνά δημιουργούσαν συγκρούσεις που εμπόδιζαν την πρόοδο στα μέσα, τις μεθόδους και τα υλικά κατασκευής από δικαιοδοσία σε δικαιοδοσία.
Κώδικες ICC και NFPA
Για την επίλυση αυτών των ζητημάτων, οι τρεις οργανισμοί κωδίκων σχημάτισαν το Συμβούλιο Αμερικανών Υπαλλήλων Κτιρίων (CABO) το 1972 και τελικά συγχωνεύθηκαν το 1994 για να δημιουργήσουν το Διεθνές Συμβούλιο Κωδίκων (ICC). Το ICC αναπτύσσει πλέον ένα ενοποιημένο σύνολο πρότυπων κωδίκων, συμπεριλαμβανομένου του Διεθνούς Κωδίκου Κτιρίων (IBC), του Διεθνούς Κώδικα Πυρασφάλειας (IFC) και άλλων εξειδικευμένων κωδίκων για τομείς όπως οι υδραυλικές εγκαταστάσεις, τα μηχανικά συστήματα και η ενέργεια.
Το ICC δεν είναι ο μόνος συγγραφέας υιοθετήσιμων πρότυπων κωδίκων. Η Εθνική Ένωση Πυροπροστασίας (NFPA) δημοσιεύει επίσης έναν πρότυπο κώδικα πυρασφάλειας (NFPA 1), έναν πρότυπο κώδικα κτιρίων (NFPA 5000) και έναν «Κώδικα Ασφάλειας Ζωής» (NFPA 101) που αποτελούν όλα ευρέως χρησιμοποιούμενα, υιοθετημένα και εφαρμοσμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε όλο τον κόσμο.
Ένα κοινό χαρακτηριστικό στους περισσότερους οικοδομικούς κανονισμούς είναι ένα σύστημα κατηγοριοποιήσεων χρήσης, το οποίο αποτελεί τη βάση της αξιολόγησης κινδύνου. Αυτές οι κατηγοριοποιήσεις αναγνωρίζουν ότι το επίπεδο κινδύνου από πυρκαγιά συσχετίζεται με τον τρόπο χρήσης του κτιρίου ή της κατασκευής, τόσο όσον αφορά τα άτομα που καταλαμβάνουν τη δομή όσο και το περιεχόμενο του κτιρίου. Οι απαιτήσεις για τα ελάχιστα επίπεδα εγγενούς πυρασφάλειας περιλαμβάνουν την πυραντίσταση, τα απαιτούμενα μέσα εξόδου, την ευφλεκτότητα των επιτρεπόμενων υλικών φινιρίσματος, τα συστήματα συναγερμού και πυροσβεστικής καταιονισμού, καθώς και άλλες πτυχές προστασίας που εξαρτώνται από την κατηγοριοποίηση χρήσης σε συνδυασμό με την επιφάνεια και το ύψος του κτιρίου.
Ένα από τα πλεονεκτήματα ενός συστήματος κανονισμών κτιρίων που βασίζεται στην περιοδική υιοθέτηση κωδίκων μοντέλων είναι ότι οι κώδικες μοντέλων ενημερώνονται σε τακτά χρονικά διαστήματα, συνήθως κάθε λίγα χρόνια. Αυτό επιτρέπει στους κώδικες να αντιμετωπίζουν νέες τεχνικές και νέες τεχνολογίες. Επιτρέπει επίσης τη συμμετοχή του κοινού, συμπεριλαμβανομένων των ομάδων υπεράσπισης.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες ίσως έχουν την πιο εκτεταμένη ιστορία υποστήριξης κωδίκων από μια ομάδα που επικεντρώνεται στους πυροσβεστικούς ψεκαστήρες. Ο Εθνικός Σύνδεσμος Πυροσβεστικών Σπρέι (NFSA), ο οποίος ιδρύθηκε το 1905, έλαβε μια πολιτική απόφαση τη δεκαετία του 1960 για την προώθηση της ευρύτερης χρήσης πυροσβεστικών ψεκαστήρων μέσω των οικοδομικών κανονισμών.
Σε αντίθεση με το απλό αίτημα για διευρυμένες εντολές για συστήματα πυρόσβεσης με καταιωνιστήρες εντός των κανονισμών, οι υποστηρικτές των συστημάτων πυρόσβεσης συχνά εργάζονταν για τη δημιουργία κινήτρων ή «αντισταθμίσεων» που θα αντιστάθμιζαν το πρόσθετο κόστος εγκατάστασης συστημάτων πυρόσβεσης μειώνοντας το κόστος σε άλλους τομείς των κατασκευών, κάτι που εξετάζεται λεπτομερέστερα παρακάτω. Αυτή η προσέγγιση συχνά συναντά λιγότερη αντίσταση από τους κατασκευαστές και τους πολιτικούς που έχουν δεσμευτεί να μην αυξήσουν το κόστος κατασκευής.
Η αναγνώριση των συστημάτων πυροσβεστικής καταιονισμού ως βασικών χαρακτηριστικών ασφάλειας ζωής έχει αυξηθεί σημαντικά κατά τη διάρκεια των δεκαετιών από τότε που δημοσιεύθηκαν και υιοθετήθηκαν για πρώτη φορά οι πρότυποι κωδικοποιητές κτιρίων στη Βόρεια Αμερική. Όπως και στη Βόρεια Αμερική, οι βελτιώσεις στους κώδικες σε άλλα μέρη του κόσμου τείνουν επίσης να ακολουθούν τραγωδίες από πυρκαγιές. Ωστόσο, οι οργανώσεις υπεράσπισης μπορούν να επιφέρουν βελτιώσεις στον κώδικα ακόμη και χωρίς τραγικές πυρκαγιές. Παρόλο που το Ευρωπαϊκό Δίκτυο Πυροσβεστικής Καταιονισμού (EFSN) δεν υπήρχε μέχρι το 2002, μπόρεσε να αναφέρει μέχρι το 2006 ότι πολλές ευρωπαϊκές χώρες άρχιζαν να αναγνωρίζουν την ανάγκη για συστήματα καταιονισμού σε πολυώροφα κτίρια.
Ενεργητική έναντι Παθητικής Προστασίας
Ένας λόγος για τον οποίο οι απαιτήσεις πυροπροστασίας περιλαμβάνονται γενικά στον οικοδομικό κανονισμό είναι ότι η πυραντίσταση των δομικών υλικών παραδοσιακά έπαιζε σημαντικό ρόλο στον προσδιορισμό του αποδεκτού επιπέδου κινδύνου πυρκαγιάς για διάφορες χρήσεις.
Η παθητική πυροπροστασία βασίζεται στην εγγενή πυραντίσταση των δομικών στοιχείων, όπως οι πόρτες, τα παράθυρα, οι τοίχοι και τα συγκροτήματα δαπέδου/οροφής με πυρασφάλεια. Αυτά δοκιμάζονται χρησιμοποιώντας τυποποιημένες διαδικασίες χρόνου-θερμοκρασίας για να προσδιοριστεί το χρονικό διάστημα που μπορούν να αντέξουν στη φωτιά χωρίς να παρουσιάσουν βλάβη. Επειδή αυτά τα στοιχεία είναι ενσωματωμένα στη δομή και δεν απαιτούν ενεργοποίηση, θεωρούνται «παθητικά». Ιστορικά, τα κτίρια με τέτοια χαρακτηριστικά χαρακτηρίζονταν ως «πυράντοχα», αλλά ο προτιμώμενος όρος σήμερα είναι «ανθεκτικά στη φωτιά», αναγνωρίζοντας ότι το περιεχόμενο ενός κτιρίου, όχι μόνο η δομή του, ενέχει σημαντικό κίνδυνο πυρκαγιάς.
Τα «ενεργά» συστήματα πυροπροστασίας είναι το αντίθετο και περιλαμβάνουν αυτόματα συστήματα καταιονισμού, συναγερμούς πυρκαγιάς και συστήματα ελέγχου καπνού, τα οποία ανταποκρίνονται ενεργά σε συνθήκες πυρκαγιάς. Μεταξύ αυτών, τα συστήματα καταιονισμού είναι μοναδικά αποτελεσματικά επειδή μπορούν να ελέγχουν ή να σβήνουν ενεργά τις πυρκαγιές, μειώνοντας την απειλή για τη ζωή και την περιουσία. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό για άτομα που ενδέχεται να μην είναι σε θέση να εκκενώσουν τον χώρο κατά τη διάρκεια πυρκαγιάς.
Αποδεδειγμένη Αποτελεσματικότητα
Οι υποστηρικτές μιας παθητικής προσέγγισης στην πυρασφάλεια συχνά αμφισβητούν την αξιοπιστία των ενεργητικών συστημάτων, ιδίως των συστημάτων πυροσβεστικής καταιονισμού. Ωστόσο, τα παθητικά συστήματα παρουσιάζουν επίσης ποσοστά αστοχίας, όπως τεκμηριώνεται σε επιτόπιες έρευνες και εμπειρία με απώλειες από πυρκαγιά, οι οποίες έχουν αποκαλύψει παραβιάσεις πυράντοχων φραγμών, ανεπαρκή πυρασφάλεια, πυράντοχες πόρτες και κλαπέτα που δεν κλείνουν και άλλες ελλείψεις. Ωστόσο, υπάρχουν λίγες μελέτες για την αξιοπιστία των παθητικών συστημάτων που μπορούν να συγκριθούν εύκολα με την ιστορικά εξαιρετική απόδοση των αυτόματων συστημάτων πυροσβεστικής καταιονισμού.
Όταν η NFSA άρχισε να υποστηρίζει την αυξημένη αναγνώριση των αυτόματων συστημάτων καταιονισμού στις Ηνωμένες Πολιτείες τις δεκαετίες του 1960 και του 1970, η NFSA απέδειξε την αποτελεσματικότητα της προστασίας από καταιονισμό στον έλεγχο και την κατάσβεση από δύο κύριες πηγές.
Πίνακας 4.4.1-1: Σύνοψη NFPA για την απόδοση συστημάτων ψεκαστήρων στις Ηνωμένες Πολιτείες, 1897–1969
| Εκτέλεση | Αριθμός 1897–1924 | 1897–1924 Ποσοστό | Αριθμός 1925–1969 | 1925–1969 Ποσοστό |
|---|---|---|---|---|
| Ικανοποιητικός | 31,388 | 95.8 | 78,291 | 96.2 |
| Μη ικανοποιητικός | 1,390 | 4.2 | 3,134 | 3.8 |
| Σύνολο | 32,778 | 100.0 | 81,425 | 100.0 |
Για τους σκοπούς αυτών των πρώιμων στατιστικών στοιχείων, η «Ικανοποιητική» απόδοση υποδείκνυε ότι τα συστήματα πυρόσβεσης με καταιονισμό πυρασφάλειας κατέστειλαν και έλεγξαν επαρκώς την πυρκαγιά. Αντίθετα, η «Μη Ικανοποιητική» απόδοση περιελάμβανε όχι μόνο την κακή απόδοση καταστολής ενός λειτουργικού συστήματος καταιονισμού πυρασφάλειας, αλλά και πυρκαγιές όταν η παροχή νερού είχε διακοπεί ή ήταν ανεπαρκής κατά τη στιγμή της πυρκαγιάς, οι οποίες αντιπροσώπευαν περίπου το ένα τρίτο όλων των «μη ικανοποιητικών» περιστατικών.
Στη συνέχεια, συγκεντρώθηκαν πιο λεπτομερή δεδομένα για περιστατικά μέσω της χρήσης του Εθνικού Συστήματος Αναφοράς Περιστατικών Πυρκαγιάς (NFIRS), το οποίο διαχειρίζεται η Πυροσβεστική Υπηρεσία των ΗΠΑ από τα μέσα της δεκαετίας του 1970.
4 Τρόποι για να Διασφαλίσετε την Αποτελεσματικότητα
Ακολουθούν τέσσερις τρόποι για να διασφαλίσετε την αποτελεσματικότητα των αυτόματων συστημάτων πυρόσβεσης με καταιωνιστήρες:
- Πρότυπα Σχεδιασμού και Εγκατάστασης Συστημάτων – παραδοσιακά, οι κώδικες κτιρίων και πυρασφάλειας ρυθμίζουν τα σημεία όπου πρέπει να εγκατασταθούν συστήματα πυροσβεστικών καταιωνιστήρων, ενώ τα αναφερόμενα πρότυπα διέπουν τον τρόπο εγκατάστασής τους. Αυτά τα πρότυπα είναι ζωτικής σημασίας για τη διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του συστήματος καταιωνιστήρων, καλύπτοντας τεχνικές λεπτομέρειες όπως η απόσταση μεταξύ των καταιωνιστήρων, η απόσταση από τα εμπόδια, η πίεση του νερού, οι ρυθμοί ροής, οι δοκιμές και η τεκμηρίωση. Ενώ οι κώδικες μερικές φορές επιτρέπουν μερική προστασία από καταιωνιστήρες για συγκεκριμένους κινδύνους, οι περισσότερες απαιτήσεις ευνοούν τα κτίρια με πλήρη ψεκαστήρα.
- Πιστοποίηση Προϊόντων Καταιονισμού – ένα κρίσιμο στοιχείο για την αξιοπιστία των συστημάτων πυρόσβεσης είναι η ποιότητα του προϊόντος, η οποία διασφαλίζεται καλύτερα μέσω προτύπων προϊόντων και προγραμμάτων πιστοποίησης. Αυτό θα περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, καταιονισμούς, βαλβίδες, σωλήνες, εξαρτήματα και στηρίγματα. Οι κυβερνητικές ρυθμιστικές αρχές θα πρέπει να καθορίζουν ποια πρότυπα προϊόντων θα χρησιμοποιούνται και ποια εργαστήρια έγκρισης, ξένα ή εγχώρια, είναι αποδεκτά για την επαλήθευση της συμμόρφωσης με αυτά τα πρότυπα.
- Προγράμματα Πιστοποίησης για Τεχνικούς Συστημάτων – τα προγράμματα πιστοποίησης για άτομα που ασχολούνται με το σχεδιασμό, τη διάταξη και τις λεπτομέρειες συστημάτων πυροσβεστικών συστημάτων καταιονισμού πυρασφάλειας βοηθούν να διασφαλιστεί ότι τα άτομα που καταρτίζουν σχέδια σχεδιασμού και εγκατάστασης είναι κατάλληλα καταρτισμένα.
- Απαιτήσεις για Επιθεώρηση και Δοκιμές – τα συστήματα καταιονισμού πρέπει να επιθεωρούνται, να δοκιμάζονται και να συντηρούνται περιοδικά για να διασφαλίζεται η σωστή απόδοσή τους με την πάροδο του χρόνου. Οι πυροσβεστικές αντλίες και άλλα μηχανικά εξαρτήματα απαιτούν τακτική άσκηση για να διασφαλίζεται η πλήρης λειτουργικότητά τους. Πάνω απ 'όλα, οι βαλβίδες που ελέγχουν τις παροχές νερού πρέπει να διατηρούνται στην ανοιχτή και έτοιμη θέση, κάτι που μπορεί να διασφαλιστεί καλύτερα μέσω ηλεκτρονικής εποπτείας με κατάλληλους συναγερμούς που επικοινωνούν με τους συνεχώς επανδρωμένους σταθμούς εποπτείας.
Κίνητρα για πυροσβεστικούς ψεκαστήρες στους οικοδομικούς κανονισμούς
Η «δημιουργία οικονομικών κινήτρων στους οικοδομικούς κανονισμούς για συστήματα καταιονισμού» αξιολογήθηκε ως η τρίτη πιο αποτελεσματική στρατηγική για την αύξηση της χρήσης των καταιονισμού με βαθμολογία 6,9. Παραδοσιακά, αυτό επιτυγχάνεται μέσω αυτού που συχνά αναφέρεται ως «ανταλλαγές καταιονισμού». Αυτό αναφέρεται στην παροχή αδειών για εναλλακτικές λύσεις σχεδιασμού εντός των οικοδομικών κανονισμών που δίνουν στους επαγγελματίες σχεδιασμού επιλογές που επιτρέπουν μειώσεις σε άλλα μέτρα πυροπροστασίας εάν εγκατασταθούν πυροσβεστικοί καταιονισμοί σε όλο το κτίριο, λόγω της ικανότητάς τους να παρέχουν ισοδύναμο ή ανώτερο επίπεδο προστασίας. Αυτά τα κίνητρα έχουν επίσης αναφερθεί ως «εναλλακτικές λύσεις σχεδιασμού πυροσβεστικών καταιονισμών» και σε ορισμένες περιπτώσεις, «ανταλλαγές καταιονισμού» ανάλογα με την τοπική ορολογία.
Το πιο συχνά υιοθετούμενο συμβιβασμό ή κίνητρο για τους ψεκαστήρες είναι η επιτρεπόμενη αύξηση του ύψους ή/και της επιφάνειας ενός κτιρίου ή πυροδιαμερίσματος για την εν λόγω χρήση όπου το κτίριο ψεκάζεται σύμφωνα με το ισχύον εθνικό πρότυπο.
Για να διαβάσετε το πλήρες περιεχόμενο του κεφαλαίου τέσσερα —συμπεριλαμβανομένων περισσότερων σχετικά με μελέτες αποτελεσματικότητας συστημάτων, πρότυπα σχεδιασμού και εγκατάστασης συστημάτων, πιστοποιήσεις και δύο μελέτες περιπτώσεων σχετικά με κίνητρα για συστήματα πυρόσβεσης, κατεβάστε τον πλήρη οδηγό.
Παρακολουθήστε την επόμενη ανάρτηση ιστολογίου αυτής της σειράς σχετικά με τον Οδηγό για την Προώθηση Συστημάτων Αυτόματων Πυροσβεστικών Καταιονισμών: Ένας Χάρτης Πορείας για την Υπεράσπιση. Επισημαίνει τα περιεχόμενα του κεφαλαίου πέντε, «Επιδίωξη Ρυθμιστικών Αλλαγών σε ένα Περιβάλλον Κώδικα».